واقعا نمیشه وقتی اطرافت پر از سرو صدا است تمرکز کرد و نوشت.وقتی که خوابت میاد و وقتی که یه هندونه گذاشتن جلوت و ازت می خوان که هر چه سریع تر بخوریش.وقتی داداشت بغلته و از دغدغه اش صحبت می کنه.اما نمی خوام موقع نوشتن موسیقی گوش بدم.نمی خوام از جام تکون بخورم.دلم نمی خواد هیچی بخرم.دلم می خواد آدم خسیسی باشم.به سرم زده که برای عروسی پسرخاله ام مرخصی نگیرم.واقعا چیزخاصی برام نداره.فقط بحث کنجکاویه.می تونم این تخیل رو داشته باشم که مخ یه دختر رو تو اون عروسی بزنم.اما واقعا چنین اتفاقی نخواهد افتاد و من چنین کاری نمی تونم بکنم.این خیال خامه.فکر کن کلی خرج کنم و به خودم برسم و نه دختر خوشگلی اونجا باشه و نه بتونم مخ کسی رو بزنم.ضمن اینکه می دونم من با هر کسی که دوست بشم،احساس رضایت نخواهم داشت.فقط برام مثل یک چالش می مونه که دلم می خواد با احساس پیروزی پشت سر بزارمش.حتی اگه به سکس هم منجر بشه،خیلی زود فروکش می کنه.حتی علاقه آدم به خودش هم نوسان داره و چون مجبوره با خودش سر می کنه.ولی بدبختی اینه که در همین حدش هم پیش نمیاد و پیچیدگی های زیادی داره.من هم که عاشق پیچیدگی.اما پیچیدگی ای که باز بشه.ضمن اینکه حتی سخت ترین چیزها نیز هیجانشون رو برام از دست میدن.فقط یه جوگیری لحظه ای هستن.برای یک شب مثل یک داستان کوتاه می خوامشون.در حد یک تخیلی که با یک آهنگ عاشقانه می کنم زمانی که از پنجره ماشین به بیرون نگاه می کنم.فقط بحث پشیمونیه.یک کرم برای اینکه چطور ممکنه پیش بره شبی که کم تکرار میشه.