زمانی که صرف نوشتن می کنید،حتما به خود نوشتن نمی گذرد.ممکن است حتی اولش،وسطش،آخرش و بخش زیادی از فرآیند نوشتن صرف هیچ کاری نکردن شود.نویسنده بیش تر از هرچیزی باید براین میل به کاری کردن غلبه کند.بخش زیادی از فرآیند نوشتن صرف صبر کردن می شود.این کار اولش سخته و ممکنه هیچ نتیجه ای در برنداشته باشه.ولی به مرور طبیعی تر میشه.منظورم این نیست که منتظر یک ایده فوق العاده بشینید که به وضوح از راه برسه و بهتون دیکته بشه و شما هم فقط بنویسید.خود من بعضی وقت ها یک چیزی که به نظرم جالب می رسه رو چند خطی می نویسم و بعد که می بینم به دلم نمی شینه،پاکش می کنم.لازمه این کار اینه که با خودتون صادق باشید.خودتون اگه با نوشته ای حال نکردید،نه بنویسید و نه منتشرش کنید.لذت بردن شما از نوشتن باید الویت تون باشه که واقعی ترین و مهم ترین و در دسترس ترین دستاورد نوشتنه.اگه لذتی نبرید بقیه دستاوردهای نوشتن هیچ ارزشی نداره.بله،شما لایق پول و شهرت هستید،اما نباید همه چیز رو فداشون کنید.بااین حال شخصا دلم می خواد که به پول و شهرت برسم که دیگه برام مهم نباشه.ازش اشباع بشم.به قول بچه مهمونی که وقتی بهش میگن:چرا مادیات انقدر برات مهمه،جواب میده:انقدر بهم پول بده که دیگه مادیات برام مهم نباشه.کسی که به کمک و بهونه برای نوشتن نیاز داره،بهتره که به کارهای دیگه ای فکر کنه.کسی که جوشش و اجبار درونی برای نوشتن نداره.کسی که دلی نمی نویسه.چه قدر از آثاری که پر از آمار و آزمایشه بدم میاد.فقط آثاری رو دوست دارم که از تجربه شخصی تراوش کرده.