در سکوت شب،بدون نور و بدون هیچ موسیقی ای می نویسم.بدون هیچ تاثیر پذیری از کتابی که اخیرا خوانده باشم یا فیلمی که اخیرا دیده باشم.در کمال آرامش و به دور از هر محرک احساس.بدون خشم و بدون ترس.بدون حرص و ولع.برای مخاطب می نویسم.نگرانش هستم و دوستش دارم.بااین حال خوشایندش نمی نویسم و عمل نمی کنم.کوتاه مینویسم که بشود با حوصله و با دقت و اگر لازم باشد بیش از یک بار خواند.تاحد ممکن کلمات اضافه را حذف می کنم و سعی می کنم که بیش تر از یک صفحه ننویسم.درواقع اگر یک روز یک کتاب صدصفحه ای نوشتم،دربردارنده صد قطعه خواهد بود.حتی بارها درحین نوشتن مرورش می کنم و هرچند اهل ویرایش بعد از نوشتن نیستم،اما در حین نوشتن،هرجمله ای را با دقت و فکر می نویسم.حتی اگر نوشتن یک صفحه زمان زیادی طول بکشد،اشکالی ندارد.حتی اگر نوشتن این یک صفحه به قیمت خط کشیدن دور خیلی چیزها باشد.زیرا وقتش را ندارم.دلم می خواهد ذهن و جسمم را برای نوشتن تربیت بکنم.برای بی وقفه و در هر شرایطی نوشتن.ترجیح میدهم به جای اینکه در شلوغی موسیقی گوش دهم،خودم را عادت دهم که در آن شرایط هم بنویسم و حتی از آن شرایط بد به نفع خودم و بهتر نوشتن استفاده کنم.حتی اگر یک خط از کس دیگری(می خواهد نویسنده بزرگ مرده باشد یا نویسنده معمولی زنده)نخوانم،نباید برای نوشتن احساس عذاب وجدان و کم بودن کنم.انگار که یک جور معامله است و یا اینکه این کار جواز نوشتن است.انگار که اگر نوشته دیگران را نخوانم،نمی توانم توقع داشته باشم که دیگران نوشته من را بخوانند و یا باید شرمنده باشم از اینکه بدون آموزش می توانم بنویسم یا ترجیح میدهم که برای یادگیری نوشتن از روشی غیر از خواندن استفاده کنم.چرا که روش های دیگر را آزموده ام و برای من خیلی جواب نبوده و مطمئن نیستم که روش های دیگر،جز خود نوشتن برای من جواب باشد.