از همه دختر هایی که ازشون خوشم میاد و خوشگلن و تو رابطه هستن متنفرم.همچنین از پسرهایی که با اونها دوستن و از شوهراشون.آدم عقده ای و مغرور و حسودی هستم.از دخترهایی که بهم جواب منفی دادن متنفرم.از کسایی که گفتن روش من در وارد رابطه شدن اشتباهه.از دخترهایی که صداقت رو دوست ندارن.از دختری که بهم دروغ گفت و نگفت که ازم خوشش نمیاد.الکی ازم تعریف کرد و آخرش هم گفت،نه.از دوست پسر دختر هایی که در اون لحظه ای که بهشون پیشنهاد دادم،باهاشون دوست بودن.کنجکاو بودم اگه تو رابطه نبودن،چی می گفتن.آدم های هول به ظاهر جنتلمنی که فقط میخوان تو رابطه باشن،حالا با هرکسی.هیچ تحلیلی از دختری که بهش علاقه دارن نمی تونن ارائه بدن و برای بودن باهاش سناریو نمی ریزن و رفتارش رو آنالیز نمی کنن.از دختری که از مامانش می ترسه و زبون نداره و با ادااطوار عدم علاقه اش رو نشون میده.از دختر هایی که احیانا از من خوششون میاد و هیچ وقت بهم نمیگن.از دخترهایی که مجبور میشم احتمال اینکه ما جفت خفنی میشیم رو به خاطر حماقت اونا از دست بدم.از اینکه موهامو میزنم و لباس خوب می پوشم و عطر می زنم و کسی نیست که اینا رو نشونش بدم و برای اون این کارهارو بکنم.از اینکه نمی تونم به یک دختر فامیل که تو عروسی یک فامیل دیگه خوشگل شده،بگم خوشگل شده،بدون اینکه نگران تبعات بعدش باشم.از دختری که جنبه ابراز علاقه نداره و با منی که خوب بود و می خندید و از خودش می گفت،حالا خودش رو برام چس می کنه.