من حتی اگه از شیدا خوشم هم بیاد در مورد دوستی و ازدواج باهاش مطمئن نیستم.احتمالا رابطه مون پر از دعوا خواهد بود.ممکنه من کارهایی نسبت بهش بکنم که مناسب نباشه.نه اینکه دلم بخواد این کارهارو بکنم.اما وقتی زندگی ات به زندگی یکی دیگه گره می خوره و همش نزدیک همید،به طور طبیعی بخش های پنهانی از وجودت خودشون رو نشون میدن و خوبی های آدم تموم میشه.من همون آدم نچسبه هستم.همون آدمی که اصلا پایه نیست.پایه هیچی نیست.یک آدم بی حس و حال.آدمی که با خودش میگه یه بیرون رفتن ساده کلی دردسر داره.من واقعا وقتی از بیرون میام،آنقدر خسته ام که حوصله ندارم لباسم رو دربیارم.من همون آدمی ام که برای هیچ چیزی هیجان ندارم.اگرم باشه برای یک لحظه و در حد یه فکر اولیه است.آدمی که حاضر نیست نه از شهر خودش که از خونه خودش بیرون بره.سفر و بیرون رفتن توی برنامه هاش جایی نداره.دلش نمی خواد روال عادیه زندگی اش رو تغییر بده.دلش نمی خواد هیچ برنامه ریزیه خاصی داشته باشه.ترجیح میده که فقط بهترین استفاده رو از وقتی که داره داشته باشه.من همون آدمی ام که نمی تونم به خاطر خوشایند یک نفر حتی عشقم بهش توجه نشون بدم و اهمیت بدم.احساس می کنم همین روال زندگی کنار خانواده ام رو دوست دارم و اگه قراره ازشون جدا بشم،ترجیح میدم تنها زندگی کنم و آدم ها رو فقط وقتی که دوست دارم،ببینم و بعد اگه خواستم هیچ وقت نبینم،نبینم.ای کاش هر کاری رو وقتی انجام میدم و پشیمون میشم،بتونم از وسط اش ول کنم.دانشگاه رو با کلی قر و فر ترک کردم.اما سربازی رو نمی تونم.در مورد روابط هم ترجیح میدم که اصلا بهش ورود نکنم که پایان دادن بهش وقتی که به ازدواج منجر شده خیلی سخته.اما در مورد دوستی اگه رسمی نشده به نظرم میشه به راحتی رید به طرف و گذشت.