°بینابین°

«آدم‌ها همیشه ذهن من را مشغول می‌کنند. هر وقت می‌خواهم مطلبی بنویسم، ناخواسته این کلمه‌ی عجیب، حرف اولِ متنم می‌شود؛ دلیلش را هم نمی‌دانم و هم خوب می‌دانم. شاید به‌خاطر این است که هم خیلی به آن‌ها توجه می‌کنم و هم خیلی به آن‌ها توجه نمی‌کنم؛ به نظرم باید کلمه‌ای برای این حسِ بینابین بسازند… گاهی با دقت به حرف‌ها و حتی روشِ راه رفتنشان خیره می‌شوم و گاهی، مثل نویزهای سفیدِ یک رادیوی خراب، ارزشِ شنیده شدن ندارند. درواقع، آن‌ها مثل پاورقی‌های کتاب‌اند که گاهی با اشتیاق خوانده می‌شوند و گاهی، بی‌آنکه اهمیتی داشته باشند، از کنارشان به صفحه‌ی بعد می‌رویم. آدم‌ها موجوداتی بسیار نامطمئن، جذاب، ترسناک، سؤال‌برانگیز، مبهم، باشکوه و البته پرغم و در عین حال شاد هستند که نفس‌هایشان محدود است. اگر دقت کنید، می‌بینید که چقدر ناچیزند، چقدر کوچک‌اند، چقدر ناتوان‌اند و چقدر تنهایند؛ و البته، به اندازه‌ی غم‌های جهان، ادعای قدرت دارند، در صورتی که اکثراً جز فخر‌فروشی به خودشان، چیز دیگری بلد نیستند!》