«و من؟ او بالاخره بحثمان به من کشیده شد … خب، خودم را چگونه معرفی کنم؟ فکر می‌کنید بهتر است؟ البته من کلمات زیادی برای معرفی خودم ندارم، پس به من سخت نگیرید؛ بگذارید کمی فکر کنم… آها، متوجه شدم! تنها کلمه‌ای که کاملاً مرا توصیف می‌کند، “تنها” است. تنها بودن مفید است، اما درد دارد؛ همان‌طور که مفید بودن، درد دارد. و من، چیزی میانِ تنهایی و درد هستم که به دنبال رشد کردن است.
دستش را، انگار که دارد پیانویی خیالی را روی میز می‌نوازد، حرکتی ریتمیک می‌داد و حرف می‌زد. وقتی که حرف می‌زد، باعث می‌شد بخواهید در “فکر” فرو بروید. بعضی‌ها این‌گونه حرف زدنش را نشانه حماقتش می‌دانستند؛ می‌گفتند بلد نیست روان حرف بزند، اما او آن‌قدر کلمه زیاد داشت که گاهی برای اینکه بتواند احساساتش را بیان کند، در تونلی عمیق و تاریک سرگردان می‌شد.
— خب، شما که گفتید کتاب می‌نویسید؟ نویسنده‌ها باید بلد باشند درست حرف بزنند.
وقتی این را پرسیدم، نمی‌خواستم از او انتقاد کنم، فقط می‌خواستم از او یاد بگیرم؛ چون می‌دانستم برای هر رفتارش جوابی دارد.
— او اتفاقاً عزیز من، نویسنده‌ها از همه بیشتر کلمه کم می‌آورند و البته هیچ‌وقت خودشان را معرفی نمی‌کنند. نویسنده اکثراً… بگذارید فکر کنم ببینم چگونه بگویم، متوجه می‌شوید... نویسنده‌ها خودشان را از داستان حذف می‌کنند؛ در واقع سعی می‌کنند که حذف کنند، ولی خواسته و ناخواسته، هجومِ افکارشان روی کاغذ، مثل اینکه دستت به جوهر بخورد و روی کاغذ پخش شود، سرازیر می‌شود.
— او قربان، من واقعاً از حرف زدن با شما چیزهای خوبی یاد می‌گیرم.
— او عزیز من، شما به من لطف دارید؛ البته خیلی‌ها مثل شما فکر نمی‌کنند.
— خب، من قرار نیست مثل خیلی‌ها باشم.
و او هم مثل من لبخند زد. لبخندش گرم بود، برخلافِ چشم‌هایش. کافه داشت شلوغ می‌شد و همه جور آدمی را می‌شد آنجا پیدا کرد؛ از دزدِ سابقه‌دارِ شهر تا بزرگ‌ترین دکترِ روستا…»
