
وقتی وارد گلفروشی میشد، مثل بقیهی آدمها به گلها نگاه نمیکرد.
بقیه گلها را بسیار شاد میپندارند؛ در واقع چیزی را که میخواهند باشند، در رنگ و بوی آنها جستوجو میکنند. اما او اینگونه نبود.
او آنها را خسته اما زیبا میدید؛ گلهای مریم و داوودی و لاله که دستهدسته چیده شده بودند و دورشان پلاستیکهای بیروح کشیده شده بود ، به آنها عطر میزدند که بوی بهتری بدهند .
به نظر او گلها به کمک نیاز داشتند. آنها میدانستند قرار است بهزودی بمیرند، اما باز زیبا و قوی بودند .
هیچچیز جز مقداری آب و نور نمیخواستند تا فقط چند روز دیگر زیبا بمانند ، این کل خواسته یشان بود .
به نظرش این قدرت زیادی میخواست؛ امید داشتن به زندگی، وقتی میدانید قرار است تمام شود.
Jo
@Jom16m