در اینجا که شما نفس میکشید ، جایی که رد قدم هایتان روی زمین می‌ماند و اسمش را خانه گذاشته اید ، از زندگی چیزی جز حصارهایتان می‌بینید؟
خبری از آستاره و مِه دارید ؟
باران آیا به شما سر می‌زند؟
سور درختان زنده ی زاگرس را با باد های سرکش جنوب دیده اید ؟
یا فقط نگاهتان محدود به همین خیابان و چند پاره آهنی است که سَرِهَم کرده اید ؟ البته که هست ، البته که شور دریا و امید جوانه گندم را از یاد برده اید .
شما مردمان عادت هستید ؛ چند روزی ، چند هفته ای که بگذرد این همه اعجاز موسی را فراموش می‌کنید و دل به بت های آهنین خود میبندید ؛ چه انتظاری می‌شود از شما داشت ؟
شما مردمان نیازید ، نیاز به درد ، تا که خون خود را بریزید که لحظه ایی شاد باشید ، از شما نمی‌شود انتظار به یاد آوردن داشت ...
