«گاهی فکر می‌کنم ما اصلاً نباید درگیرِ مقایسه خودمان با دیگران می‌شدیم.
هیچ مفهومِ «برتر» یا «بدتر»ی وجود ندارد؛ چون هیچ‌کس یک کتابِ فلسفی را با یک فیلمِ اکشن یا یک تابلویِ نقاشیِ رئال مقایسه نمی‌کند.
البته که همه‌شان جزوِ گروهِ «هنر» محسوب می‌شوند، اما باز هم تمامِ زیربنا و نت‌هایِ ساختمان‌شان با هم متفاوت است. درست مثلِ ما. هر کدام قصه‌ای برای خود داریم با رنگ‌ها و نت‌هایِ مخصوصِ خودمان. هیچ‌کس نمی‌تواند دقیقاً همان‌گونه، با همان دردها و زخم‌ها، قصه‌ی ما را بنویسد. دردِ هر کس، حتی اگر کمی مشابهِ دردِ ما باشد، باز نمی‌شود فهمید تا چه سطحی از قلبش را با مه و توفان پر کرده است. شاید اگر همین متفاوت شمردن‌هایِ بیهوده نبود، شاید اگر هنوز آدم‌ها مانند فرشته‌ها پاک بودند، کمی دردی که قلبم را لگد می‌کند هم کمتر بود. شاید آن موقع هیچ تصوری از «زندگیِ ایده‌آلِ دسته‌جمعی» وجود نداشت؛ احتمالا آن موقع زندگی را توی این قاب‌عکسِ کوچکِ آهن‌آلاتِ مختلف زندانی نکرده بودیم؛ زندگی‌ای که همه به رنگِ خودشان نفس می‌کشیدند.ولی باید این خیال‌پردازی‌ها را کنار بگذاریم و کمی زنده‌تر عمل کنیم؛ چون اگر انسان‌ها هنوز هم مثل فرشته‌ها پاک بودند، هیچ‌کدام از ما «رنگِ خودمان» را نداشتیم. هیچ آهنگِ کلاسیکی بدون نت‌هایِ سکوتش زیبا و افسانه‌ای به نظر نخواهد آمد. داستان‌ها با دردها ساخته می‌شوند و با مرگ، مرهم پیدا می‌کنند.»
