«ما در دنیایی زندگی میکنیم که در آن “زیباییهایِ دروغین” با دقتِ تمام صیقل خوردهاند تا جایگزینِ “حقیقتهایِ ناهنجار” شوند. همه چیز تمیز، بینقص و البته… بیروح است. اما چه میشود اگر حقیقت، در میانِ صداهایِ آزاردهنده و رنگهایِ غیرمنتظره پنهان شده باشد؟ این داستان، روایتِ کسی است که در میانِ خندههایِ کاغذی، به دنبالِ لرزشِ واقعیِ یک رنگ میگردد.»

《 پرده ی اول 》
چراغها خاموش شدند و صدای پچپچها قطع شد.
سکوتِ پرانتظاری برای تماشاچیها و اضطرابی سخت برای دلقک بود.
نفس عمیقی کشید و کل سناریو را توی ذهنش مرور کرد و با قدمهای مردد روی صحنه آمد.
سناریویی ساده بود، اما وقتی هزاران چشمِ قضاوتگر دارند قدمهایت را دنبال میکنند و به دنبال کوچکترین اشتباهت میگردند تا بهانهای برای خندهشان داشته باشند، داستان عوض میشود.
با کفشهای نارنجیرنگش که طرحهای زرد و نارنجی در هم داشت و جورابهای تا به تا، روی صحنه آمد. تماشاچیها با همان نگاه اولیشان، صدای خندهشان بلند شد. آدمها خندیدن به چیزهای متفاوت را دوست دارند.نگاه کوتاهی به تماشاچیها انداخت. همهشان مثل هم بودند؛ صورتهایی بیحس، انگار بهجای قلب، سنگ در سینه داشتند که به هر طرف ضربه میزد. با لباسهای یکرنگ و کلاههایی که برای سرشان بزرگتر بود.
قدمهایش را طوری برمیداشت که انگار روی یک کشتیِ در حال غرق شدن راه میرود؛ ولی برخلاف حالت مضحکِ حرکات و صورتش، در چشمانش هیاهویی از شادی و سرخوشی بود.به سمت اتاقک کوچکی رفت که حکم مترو را داشت و چند نفر هم با کتوشلوار داخل آن ایستاده بودند؛ او هم در میان آنها ایستاد و بعد طوری که انگار مترو دارد حرکت میکند بالا و پایین شد، تا اینکه ناگهان به بقیه برخورد کرد و همه به شکل مسخرهای به زمین افتادند. بعد با قدمهای عجیبوغریبش فرار کرد و همزمان با صدای خنده تماشاچیها، پردهها هم بسته شد.
《 پرده ی دوم 》
صدای پچپچها دوباره شروع شد. دلقک کلاهش را صاف کرد و منتظر ماند تا دکور را عوض کنند و پردهها را بکشند.
این بار صحنه یک رستوران کوچک بود که بهجای غذاهای واقعی، کاغذهایی بودند که طرح غذاها را روی آنها کشیده بودند و این برای همه مشتریها امری بدیهی و عادی بود؛ صدای خرچ خرچِ کاغذها فضا را پر کرده بود.
وارد شد و به سمت میز خودش رفت. خیلی با هیجان روی صندلی قشنگی نشست که ناگهان پایه صندلی شکست و او به زمین افتاد. بهگمانم این صندلیها هم مثل خودشان توخالی بودند.باز صدای خندهها بلند شد.
دلقک از جا برخاست و اینبار روی میز نشست. در این میان، صدای خنده تماشاچیها قطع نمیشد. چشمان قهوهایاش خسته بود و میلرزید؛ چرا هرچه تلاش میکرد خوب باشد، کافی نبود؟
از دیدن غذاهای کاغذی تعجب کرد. سعی کرد مثل بقیه از آنها بخورد، ولی از مزه آنها واقعاً بدش آمد و کاغذهای جویده شده را تف کرد.
صاحب رستوران آمد و او را بیرون کرد؛ بعد دوباره پردهها کشیده شد.
《 پردهی سوم 》
برای پردهی آخر باید استایلش را عوض میکرد، پس کتوشلوار اتو زدهای پوشید. باید گریمِ لبخند بزرگی را که روی صورتش کشیده شده بود، پاک میکرد و لبخند وارونهی آبیرنگی جایش میکشید.
اینبار وقتی پردهها کشیده شد و وارد شد، کسی نخندید و همه حالت کنجکاوی به خود گرفتند.دلقک، نسخه متضاد خودش شده بود. اینبار دیگر صاف و کاملاً عادی راه میرفت و حالت صورتش بیهیچ حسی بود؛ اما در چشمانش هنوز اندکی کسی نفس میکشید که امید کوچکی را میخواست.
صحنه شبیه پارکی بود که تعدادی بچه در آن بازی میکردند و دور سرسرهی کوچکِ وسط صحنه میدویدند.
دلقک آرام میان آنها حرکت کرد و به سمت سرسره رفت. انگار که شک داشته باشد که سوار سرسره شود یا نه؛ قدمهایش را عقب و جلو میگذاشت. ناگهان سرش را بالا آورد و به تماشاچیها نگاه کرد. صورتش را در هم کشید، طوری که انگار چیز ترشی خورده است.
از سرسره دور شد و روی زمین نشست و زانوهایش را بغل کرد.حالا دیگر تنها صدایی که به گوش میرسید، صدای قدمها و خندههای چند بچهای بود که داشتند روی صحنه بازی میکردند. تماشاچیها اندکی سرگردان و مبهم شده بودند.
یک دختربچه که لباس رنگارنگ و شادی به تن داشت و یک بادکنک سبز رنگ در دستش بود، سمت دلقک آمد. آرام روبروی او نشست و بادکنکش را به دست دلقک داد و بعد به سمت بقیه بچهها دوید.
دلقک آرام سرش را بالا آورد. به بادکنک سبز رنگ در دستانش نگاه کرد. فقط نگاه کرد؛ این بار فقط بادکنک را.
نخش را میان انگشتهایش حرکت داد. جدید بود اما امن هم بود؛ حتی اگر وقتی دستش را روی پوستهاش میکشید، صدای ناهنجاری داشت، باز هم برایش امن بود. بعد شروع کرد به قهقه زدن. از ته دلش میخندید. تماشاگران اما این بار در سکوت بودند؛ سکوتی که از انتظار نبود، بلکه از روی تفکر بود.دلقک دستش را زیر کتش برد، کلاه رنگارنگ و عجیبوغریبش را درآورد و سرش گذاشت. شروع کرد به بازی کردن با بچهها. صدای خنده بچهها بیشتر میشد. لحظاتی بعد، کل چراغهای صحنه روشن شدند. تماشاچیها دست زدند و دلقک آرام تعظیمی کرد و رفت. نمایش تمام شد.
سالن کمکم خالی از جمعیت شد و صداها خاموش شدند. وسایل صحنه را جمع کردند.
اما این نمایش هنوز برای دلقک تمام نشده بود؛ برای او تازه شروع شده بود، چون دلقک حالا باید به دنبال بادکنک سبز رنگ خودش میگشت.
«جستجو هرگز تمام نمیشود. گاهی حقیقت، در یک لبخندِ وارونه یا در نقشِ یک بادکنکِ سبز پنهان است. نمایش تمام شده و چراغها خاموش شدهاند، اما سوال اصلی اینجاست: آیا ما هم در جستجویِ رنگِ واقعیِ خودمان هستیم، یا تنها به تماشایِ نمایشِ بیروحِ دیگران بسنده میکنیم؟»
ممنون میشم نظرتون رو بدونم