در اتاقک کوچک روزنامه فروشی همیشه بوی سیگار می آید و صدای رادیوی خراب روی پیشخوان که خش خش کنان حرفهای مجری را پخش میکند به گوش میرسد.
مجری صدای قشنگی دارد. ولى راديو بعضی مواقع آن را کمی عجیب غریب میکند. همیشه علاقه مند بودم چهره ی مجری را ببینم و دوست دارم بدانم چهره اش هم مانند صدایش است ، یا نه ؟
راستی، امروز یک چیز جدید یاد گرفتم !
البته ، شاید قبلا هم آن را میدانستم فقط به آن باور نداشتم.
یاد گرفتم ظاهر و باطن آدم ها با هم خیلی فرق دارد. مردم همیشه آنچه در ذهن دارند بر زبان نمی آورند . وقتی میبینم کسی لبخند میزند به این معنا نیست که خوشحال است، حتی اگر از ته دل هم بخندد باز هم نمیتوان فهمید خوشحال است یا نه !
شاید در اعماق قلبش ، جاهایی که هیچ کس جزء خودش کلید ورود به آن را ندارد دارد در حال اشک ریختن است، انسانها نقابهای نامرنی زیادی دارند . البته بر عکسش هم امکان دارد، آدم ها بازیگران خوبی هستند و این ترسناک است ، نه ؟
انسان ها از آنچه به نظر می آیند ضعیف ترند، هر لحظه دارند میشکنند و بعد با دست های خودشان دوباره خودشان را می سازند، انسانها سفالگران خوبی هستند.
آنها نویسنده های خوبی هستند، هر کدام یک داستان برای خود دارند، داستانی که فقط خودشان آن را میخوانند ولی میتوانند شخصیتهای داستانهای دیگران هم باشند .
البته اینکه چگونه از آنها یاد شود به خودشان بستگی دارد .
انسان ها مثل نتهای موسیقی میمانند، اگر بلد نباشی آنها را بخوانی همانند خط های بی معنی ایی به نظر می آیند ، اما اگر بلد باشی آنها را بخوانی میتوانی موسیقی سحرامیزی بنوازی، انسان ها نوازنده های خوبی نیستند .
انسان ها درمانگرهای خوبی نیستند، اما خوب بلدند ویران کنند !
آدم ها شاعر های خوبی نیستند ، اما خوب بلدند قافیه بسازند.
انسان ها بنا های خوبی نیستند ولی خوب بلندند خرابی و پستی های خودشان را بپوشانند .
تو هرگز نخواهی فهمید قدم بعد بعدشان را کجا خواهند گذاشت، چون آنها انسان هستند.
کلمه ایی که برای هر فرد یک معنا دارد.
