ساعت ۲۰ (قسمت دوم)
چند سالی از این ماجرا گذشت.
فصل زمستان بود؛ برف در کوچه‌ها و کنج‌وکنار حیاط نشسته بود و سرمای سراب، سوزِ شکننده خود را به رخ می‌کشید. پدر، با دسته‌ی قاشقِ روئی، میل بافتنی با نوکِ کج ساخته بود و با مهارت خاصی کنار کرسی، مشغول بافتن کلاه پشمی بود. پشمی که در همان لحظه با دست می‌ریسید و به نخ تبدیل می‌کرد و بلافاصله می‌بافت. در نهایت، شکل کلاه‌ها عین کلاه «صمد بهرنگی»، چهارخانه و استوانه‌ای در می‌آمد؛ کلاهی مخصوص زمستان‌های سرد و یخبندان سراب.
در لحظاتی که پدر، لحاف کرسی را روی پاها کشیده بود و سخت مشغول ریسیدن و بافتن بود، با اشاره‌ای به آلبومِ آویزانِ تاقچه، گفتم: «پدر! چرا در این عکس، ربابه ننه نیست؟ چرا پدربزرگ و عمو تنها عکس گرفته‌اند؟»
پدر در حال بافتن کلاه، خنده‌ی معناداری کرد و گفت: «این سوال را قبلاً از مادربزرگت پرسیدی، خبر دارم! ولی زیاد کنجکاوی نکن. در آن سفر، پدربزرگت با عمو و قدرتین قزی (دختر قدرت) با هم به مشهد رفته بودند. موقع رفتنِ پدربزرگ و عمو به مشهد، عمو موسی آمد خانه ما و به پدر گفت: "مشهد سلمان! این دختر قدرت (قدرتین قزی) چند وقتی است که مریض‌حال است و خیلی دلش هوای مشهد کرده. من هم که فرصت سر خاراندن ندارم؛ این را هم با خودتان ببرید."»
به همین سادگی، پدر هم زنِ میر موسی را همراه خودشان ده روزی به مشهد بردند. تو هم زیاد مته به خشخاش نگذار!
با توضیح ساده و خشک پدر، هنوز قانع نشده بودم که چقدر باید انسان‌ها صادق، یک‌رنگ و پهلوان‌صفت باشند که چنین به هم ایمان و اطمینان داشته باشند که حتی ناموس خود را به امانت بسپارند. در همان لحظه، مادربزرگ در سمت دیگر کرسی کنار دیوار، در حال «نِهرَ چالخاماق» (کره‌گیری با کوزه سفالی بزرگ) بود. نِهرَ را مانند کودکی چاقالو روی «نِهرَ آلتی» (بالش زیر نِهرَ) خوابانده بود و با حرکت به بالا و پایین، کره‌گیری می‌کرد. هر از چندگاهی هم با هواگیری، از ترکیدن یا در رفتنِ «سَلَه» (بندِ دهانه‌ی نِهرَ) جلوگیری می‌کرد. به نظرم با تمام فعالیت فیزیکی، گوش به پرسش و پاسخ‌های پدر-پسری ما هم تیز کرده بود. در حین کره‌گیری، رو به ما کرد و گفت: «پسر! دارم کار کره‌گیری را تمام می‌کنم. بیا بنشین این‌ور کرسی، برایت از پدربزرگت ماجرایی تعریف کنم تا خودت به جواب سوال‌هایت برسی. دارم می‌بینم تا جواب نگیری، دست‌بردار نیستی.»
خیلی خوشحال شدم از اینکه مادربزرگ حوصله به خرج داده بود و می‌خواست جواب دغدغه‌ی ذهنی‌ام را بدهد. مادربزرگ در اندک‌مدتی، کره‌ها را با دست داخل نِهرَ گرد کرد، داخل آب سرد در یک ظرف پلاستیکی انداخت و بعد از شستن دست‌ها، کنار کرسی نشست. برای خود و پدر در سینی روی کرسی، چایی گرمی ریخت. می‌دانست که با چایی میانه‌ی خوبی ندارم، به همین علت تعارف هم نکرد. بعد از اینکه سیگارش را روشن کرد، با طمانینه و خونسردی شروع کرد به گفتن خاطره: «به درخواست یکی از فامیل‌های پدربزرگت، حدود ده سال پیش برای آشتی دادن و جلوگیری از طلاقِ عروس خانواده، به تهران رفته بودیم. عروس، بسیار زیبا و از ارامنه‌ی تهران بود. پدرشوهرش با چندین نفر از بزرگان طایفه به دنبال عروس رفته بودند، ولی نتوانسته بودند اختلافات پیش‌آمده را حل کنند
۱۴۰۵/۰۶/۳۱
J.SH✍🏽
J.SH✍🏽
