ساعت ۲۰ (قسمت سوم)
مادربزرگ، در حالی که سیگاری میکشید و خاکستر آن را در زیرسیگاریِ روی کرسی میریخت، خاطره سفر تهران را ادامه داد و گفت: «پدربزرگت با پدر و مادرِ داماد، جهت بازگرداندن عروس، با خانواده ایشان دیداری کردند. با تکیه بر اعتماد و پیشینه ذهنیِ خوبی که پدرِ عروس از پدربزرگت داشت، قضیه با نصیحتهای پدربزرگت به فیصله رسید و عروس به خانه شوهر بازگشت.»
مادربزرگ در میانهی خاطرهگویی، خندهای کرد و گفت: «همان عروسی که چند سال پیش، خانوادگی در روستا میهمان ما شده بود و تو، وروجک، از خجالت نتوانستی جواب سلام و احوالپرسیاش را بدهی و رفتی قایم شدی!»
با دهان باز، تمام حواسم به صحبتهای مادربزرگ بود. با خود گفتم: «خوب، مادربزرگ این ماجرا چه ربطی به سوالات من داشت؟» مادربزرگ دوباره پُکی به سیگارش زد و در میان دودِ پیچدرپیچ، خندهکنان گفت: «شش ماهه به دنیا نیامدهای که پسر، دارم برایت تعریف میکنم! به درخواستِ پدرِ عروس، به همراه خانوادهی فامیلِ پدربزرگت، در خانه پدریِ عروس شام مفصلی خوردیم. بعد از خداحافظی، داماد با پیکان جدیدش ما را به ترمینال رساند و با دادن خلعتی از پارچهی مقدم، تشکر ویژهای از پدربزرگت کرد. ما دو نفر هم با آخرین اتوبوسِ ترمینال، از تهران خارج شدیم.»
تعدادی از صندلیها خالی بود. در مسیر، مسافران مختلفی سوار میشدند. حوالی کرج، آقایی نسبتاً جوان کنار خیابان دست بلند کرد و اتوبوس ایستاد. آن مرد، زن جوان و زیبایی را که حجاب معمولی داشت، سوار اتوبوس کرد. با مراقبتی که نشان از حساسیت خانوادهاش روی امنیت او داشت، ساکش را دقیقاً کنار تکصندلیاش گذاشت، کرایه را شخصاً به راننده پرداخت کرد و پس از اطمینان از نشستن او، اتوبوس را ترک کرد.
شاگردِ شوفِر، نوجوانی تازه به دوران رسیده با آستینهای بالا زده، دستمالیزدی در بازو و خالکوبی کوچکی پشت دست، با قلدری مسافران را جابهجا میکرد و کرایه میگرفت. راننده هم مردی میانسال با شکمی برآمده، با دستمالگردنی و سبیلهای جوگندم، از آینه دستورات لازم را به شاگرد میداد و مسافران را زیر نظر داشت؛ گهگاه هم با کشیدن دست در پشت موهایش و عوض کردن دنده، حال میکرد. راننده و شاگردش با اخم و تندی و نگاهی از بالا به پایین با مسافران برخورد میکردند، به طوری که هیچ مسافری جرئت نمیکرد حرفی بزند یا حتی یک لیوان آب درخواست کند.
از همان لحظهی اول که خانم مسافر در صندلیاش مستقر شد، راننده و شاگرد با ایما و اشاره، پیامهای رمزگونهای را با هم رد و بدل میکردند. من و پدربزرگت کنار هم نشسته بودیم و دربارهی روزهای میهمانی در تهران صحبت میکردیم؛ هرچند که تحولات داخل اتوبوس هم از نظر ما پنهان نبود. تکصندلیِ مسافر خانم دقیقاً کنار صندلی ما قرار داشت. از لحظهی سوار شدن، شاگرد شوفِر برای چندین بار، موقع رد شدن از کنار ما، با صدایی که به گوش ما نرسد، به خانم اشاره میکرد و با انگشت، صندلیهای خالیِ عقب را نشان میداد؛ هرچند که آن خانم اصلاً اعتنایی نمیکرد و از همکلامی امتناع میورزید.
۱۴۰۵/۰۷/۰۴
J.SH✍🏽