همیشه دوست داشتم با علایقم معامله نکنم.
معامله برای علایق و سلیقه خود با مادیات و پول فقط از من یک آدمی رو می ساخت که به کفه ترازو نگاه میکنه و با یه تعادل محتاطانه جدا از میزان رضایت فقط روی کاغذ تصمیم گیری میکنه.
دیروز فکر میکردم اگه من در دهه سی یا چهل بدنیا میومدم و البته با فرض اینکه درایران متولد میشدم، زندگیم چطوری بود؟!
خب یه طراحی لباس علاقه مند بودم همیشه و خودم رو خیاطی ماهر که برای تعدادی مشتری وفادار لباس طراحی و تولید میکرد. صبح ها با باز کردن مغازه قهوه یا چایی و سیگار رو به همراه یک موسیقی جز شروع میکردم و بعد از بررسی برنامه روزانه برای تحویل کار ها مشغول به کار میشدم. همون موقع به استفاده از خلاقیتم سعی میکردم لباسی خاص با بهترین کیفیت رو طراحی کنم و دوختن رو بعد چند ساعت شروع کنم.
شاید ناهار رو در قهوه خونه ی نزدیک محل کار میخوردم و بعد از شروع دوباره کار ها میتونستم به این فکر کنم که درآمدم رو چجوری برای لذت بردن و رفاه خرج کنم و به علایق دیگه خودم، بدون استرس و دغدغه رسیدگی کنم. عصر هم با یک نوشیدنی و سیگار در یک تریا مشغول به روزنامه خوندن باشم و شب هم با پیاده روی به خونه برسم تا قبل خواب یکم کتاب از نویسنده مورد علاقم رو بخونم. چقدر رویایی!
امروز اما این یک رویای پوشالی هست و من در واقعیتی کاملا متفاوت زندگی میکنم. این موضوع رو هم بسیاری از افراد در یک بازه زمانی که واسشون یک فانتزی یا سرگرمی بوده، تجربه کردند.
این دفعه باید بگم امان از رویاهای پوشالی!
گذشته ایی که وجود نداشته، خاطراتی که خوب و بد تموم شدن، حالی که دردناکه و آینده ایی که مبهم و تاریکه.