شاید، اما، اگر.

از قدیم میگن گدشته ها گذشته! اما با گذشت سالیان سال هنوز ذهنم من رو بازی میده. همه ی زندگیم با اتفاقات این چند سال اخیر شده، اما و اگر هایی که هرگز جواب درست و درمونی واسشون پیدا نمیکنم. همیشه دوست داشتم تصمیمی بگیرم که در نهایت شاید منجر به ناراحتی من بشه اما تبدیل به افسوس نشه. اما افسوس. اگر اتفاق ها طوری که من میخواستم و در راستای اونها تمام تلاشم رو کردم اتفاق افتاده بود یا فقط درصد کمی از این زحمات نتیجه بخش بود من در این حال و روز نبودم. همیشه برای افراد حاظر در دایره زندگیم این آرزو رو کردم که امیدوارم هر آنچه لیاقتش رو دارید بهش برسید. اما یک سوال در ذهن من هست که آیا من لایق این وضعیت و شرایط بودم؟

اما آخر سر میرسم به اینکه، خب تموم شده و سعی میکنم این موضوع رو سرکوب کنم. زندگی پر از حسرت ها و نشدن هاست و منم این رو میدونم. اما خواستن و نشدن چی؟ این عدالته؟

در نهایت من میمونم و دست و پا زدن برای گذران زندگی که حتی در کابوس هایم اون رو متصور نمیشدم.

آنچه شیران را کند روبه مزاج، احتیاج است، احتیاج است، احتیاج.