
بیایید کمی از خشونتِ این عنصر دوست داشتنی برایتان بگویم، که چگونه با تکبرِ خاصی قدم بر می دارد و نمی گذارد حتی ذره ای برایش اهمیت داشته باشید. آری! او دقیقا همین قدر ترسناک است... !
ولی، این بار خبری از ظاهر ترسناک نیست، درواقع اصلا چیزی وجود ندارد! قرار است با دشمنی سر و کله بزنید که حتی او را نمی بینید. ولی بیایید کمی آماده شویم، برای شروع کمی شمشیر هایمان را تیز کنیم، این جنگ قرار نیست جنگِ خیلی سختی باشد، درواقع، ساده است:
و همین می تواند هم قدرتِ او باشد، هم ضعفِ او. و از آن بسیار ساده تر اینکه:
آری این شمایید که به او اجازه می دهید که چگونه رفتارش روی شما تاثیر بگذارد، نه فکر نکنید می توانید کاری کنید که به شما اهمیت دهد، خیر! او تا آخرین نفسِ شما را بگیرد، قرار است به شما اهمیت ندهد. ولی، اصلا این اهمیت ندادنِ او، چه تاثیری در زندگیِ ما می گذارد؟ بگذارید کمی ساده شرح دهم:
شما چه در خواب باشید، چه در حال ورزش و یا چه در حالِ انجامِ هر کارِ دیگری، او به هر حال میگذرد و قرار نیست شما را جا بگذارد! تا خودِ بهشت شما را " گیس کِش " می کند. البته که تصمیم گیریِ ما ذاتِ او را تغییر نمی دهد، او به هر حال هنوز هم نامهربان است، ولی، بیایید ما هم کمی ظالم باشیم! بگذارید شرح دهم:
ساده خواهم گویم، هر آنچه شما کم تر بیدار باشید، وزنتان سبک تر است و زمان بسیار راحت تر شما را می کِشَد! و هر آنچه بیدار باشید زمان باز هم سبک تر شما را می کِشَد، درواقع اگر مشغول انجامِ فعالیتی باشید که برای او مانند پرِ کاه می شوید! خب؟ می پرسید چگونه ظالم شویم؟ خیر! هیچ راهی برای ظالم بودنِ شما نیست. درواقع شما در برابر او اصلا قدرتی ندارید. احساسِ ضعیف بودن کردید درست است؟ اشکالی ندارد. اینکه شما خود را در توهمی غرق کنید که قدرتمندید، فقط به شما آسیب خواهد زد.
وقتی نمی توانید در برابر او کاری کنید، و چه خواب باشید و چه نه برای او تکه ای گوشتِ ساده برای جا به جایی هستید، باید چه تصمیمی بگیرید؟ سوالِ مهم تر اینجاست که:
آیا اصلا باید تصمیمی بگیرید؟
اینجاست که " زمان همه چیز را بی اهمیت می کند. "
اصلا تفاوتی ندارد که شما تصمیمی بگیرید یا خیر، مسیری است که طی می شود و راهی برای فرار نیست. اینجا مسئله بشدت شخصی می شود، برای من به شخصه، دوست ندارم از او عقب بیفتم، درواقع دوست ندارم بارم روی دوشش باشد و مرا به زور " بِکِشَد! " دوست دارم پا به پای او تا آخرین لحظاتِ خویش بدوم. این تنها کاری ست که در برابر او از دستم بر می آید. من بسیار ضعیفم، اما ناتوان نیستم! دوست ندارم تا آخرین نفس هایم کم بیاورم که او حتی درصدی، احساس کند پیروز گشته است. نگاه به ظاهرِ خشک و بی احساسش نکنید، مطمئنم هر دفعه که باری ساده را می کشد، در دلِ خویش لبخندی بر لب دارد و احساسِ غرور می کند. همانطور که پیش تر ذکر کردم، مسئله بسیار شخصی می شود. تصمیمش با شماست، درواقع تنها جایی ست که اراده ی شما خود را آشکار می سازد. من احساسِ قدرتمند بودن را دوست دارم، احساسِ اینکه کنترل چیزی در دستِ خودم است، آری این واقعیت تغییر نمی کند که او به هر حال کارِ خودش را می کند! ولی منم مبارزه می کنم. زمان می گذرد، ولی من می توانم آنطوری که دوست دارم بگذرانمش، و قرار نیست آن راه، راهِ بطالت باشد.
باز متذکر می شوم، واقعا این که دلیلی برای شما بیاورم که کاری را انجام دهید که به تعریفی عمومی، مفید واقع شود، کاری بیهوده است. ولی یادآور می شوم، این زمان قرار نیست درصدی اهمیت دهد! او از لحظه ی تولد ظاهر می شود، شما را می کِشَد و در نهایت در آنجایی که باید شما را تحویل می دهد. می بینید؟ ظالمانه است، نه؟ تصمیم، به اراده ی شما گرفته می شود، پیش تر گفته ام، باز هم می گویم، و همیشه خواهم گفت:
شب و روزگار خوش
وحید ح زرقانی.
پ.ن یک : مهم ترین نکته فقط همین است که به یکباره متوجه شوید، او واقعا اهمیتی برای شما قائل نیست، قرار نیست شما را جا بگذارد، و مهم تر آنکه هیچگاه، برای شما صبر نخواهد کرد. عمل کنید! انجام دهید! نگذارید شما را مانندِ...
مانندِ برده ای به دوش بِکِشَد و ببرد!