هوا هنوز در میانهی تاریکی و روشنیست؛
جایی میان رؤیا و بیداری.
پلکهایم را باز میکنم و لبخند میزنم —
هنوز وقت برخاستن نیست.
میتوانم در آغوش نسیم بمانم،
در آغوش این سکوت آرام،
که بوی صبح میدهد.
نسیم خنک بر پاهایم میوزد،
و من نفس میکشم،
مثل نخستینبار که به دنیا آمدم.
پدر را میبینم؛
در خانهی قدیمیمان،
در اتاقی که بوی نان تازه میداد.
لبخند میزند و میپرسد:
«کی برمیگردی؟»
میگویم:
«دو روز دیگر، پدر… دو روز دیگر.»
او هیچگاه خداحافظی نکرد.
فقط لبخند میزد
و پشت پنجره
به رفتنِ ما نگاه میکرد؛
بیصدا،
اما پر از مهر.
مادرم کنار سماور نشسته است،
چای تازهدم دارد،
و فنجانهایی که هنوز گرماند از دستانش.
میگوید:
«بیا، برایت بریزم.»
بوی چای با بوی خانه در هم میپیچد؛
خانهای با سقف چوبی و حیاطی کوچک،
که در آن آبِ حوض، آسمان را تکرار میکرد.
میگویم:
«دلم برایت تنگ شده بود، مادر.»
لبخند میزند و میپرسد:
«قرار بود دنبال من بیایی…
پس کی میآیی؟»
و من در دل میگویم:
«آمدهام، مادر،
آمدهام.»
چشم میگشایم.
سایههایی اطرافماند،
اما من سبک شدهام،
آنقدر سبک که میتوانم از میان گریهها بگذرم
و بر بامِ نور بایستم.
دیگر نه اندوهی هست،
نه ترسی.
تنها نسیمیست
که آرام از پاهایم بالا میآید
و مرا میبرد
به همان خانهی قدیمی،
به لبخندِ پدر،
به چای مادرم
که هنوز گرم است.