پلکهایم را که باز میکنم، هوا هنوز تاریکروشن است. خوشحال میشوم؛ هنوز وقت بلند شدن نیست. میتوانم ساعتی دیگر بخوابم یا دستکم خودم را به خواب بزنم. پلکهایم را دوباره میبندم و رها میشوم؛ نمیخواهم به هیچچیز فکر کنم… رها و آزاد. نسیم خنکی به پاهایم میخورد، همان نسیم دلچسبی که آدم را سرزنده میکند. خنکای آن را با تمام وجود میکشم به درون.
ناگهان پدرم را میبینم؛ در خانهی قدیمی، در اتاق نشیمن ایستاده است. میپرسد: «کی میخواهی برگردی؟» و من میگویم: دو روز دیگر. پدرم همیشه از خوشآمدگویی خوشش میآمد، اما وداع را دوست نداشت. هیچگاه خداحافظی نمیکرد؛ فقط لبخند میزد و هنگام رفتن، خودش را به کاری مشغول میکرد و بدون اینکه کسی متوجه شود، از پشت پنجره ما را نگاه میکرد.
من پدرم را بسیار دوست داشتم. اغلب کنار او سر سفره مینشستم، همان سفرهای که روی زمین پهن میشد و گاهی از بشقابش غذا میخوردم… لذتی که در هیچ کجا تکرار نمیشد. لبخندی به او میزنم و او مثل همیشه، لبخند میزند؛ آرام و آشنا.
مادرم گوشهی اتاق، کنار میز کوچک چوبی، نشسته است. روی میز سماور و قوری با چای تازهدم، مثل همیشه؛ و سینی با چند استکان چای آماده است. مثل قدیم میگوید: بیا، چای تازهدم است؛ برایت بریزم؟ بوی چای مادرم در مشامم میپیچد، همان بویی که با بوی خانهی قدیمی در هم میآمیخت؛ خانهای با سقف چوبی و ایوانی که اتاقها را به هم وصل میکرد. پنج پله پایین بروی، به حیاط میرسی؛ حیاطی فرششده با موزاییک و حوض کوچکی در وسطش. دیدن دوبارهی آن خانه، دلم را تازه میکند.
صدای مادرم مرا به خود میآورد: تو قرار بود دنبال من بیایی! پس کی میآیی؟ شرمنده میشوم. قرار بود بعد از فوت پدرم، او را برای مدتی به خانهی خودم بیاورم، چون به تنهایی نمیتوانست از پس کارهایش برآید. اما… نرفتم. نمیدانم چه مرگم بود، اما نرفتم! و حالا دیگر دیر شده است.
چشمهایم را دوباره باز میکنم. این بار خانوادهام همه در اتاق هستند. اما دلم نمیخواهد بلند شوم. سرمای دلپذیری را در پاهایم حس میکنم که آرامآرام بالا میآید. میخواهم دوباره چشمهایم را ببندم…
اما درِ آپارتمان باز میشود. دو امدادگر با لباس کار وارد میشوند و بدون هیچ پرسشی بالای سرم میرسند و معاینه را آغاز میکنند. ناراحت میشوم؛ حداقل میتوانستند اجازه دهند لباس بپوشم. اما کسی به خواستهام توجهی ندارد. یکی از آنها سرش را بلند میکند و میگوید: متأسفم… دیگر کاری از ما ساخته نیست.
اطرافیان شیون سر میدهند. من هنوز باور نکردهام، اما در دلم سرشار از خوشحالیام. میخواهم بخندم؛ نه از شوق، بلکه از اینکه دیگر مجبور به تحمل این زندگی کسالتبار نیستم.
به یاد جملهای میافتم که جایی خوانده بودم:
ای مرگ، به فریاد برس؛ که زندگی ما را کُشت…