گزیده ای از داستان صدای سکوت
مرا به هیچ بدادی و من هنوز بر آنم،
که از وجود تو مویی به عالمی نفروشم،
ای تو که بی هیچ بهانه ای، مرا در این شهر غبار گرفته و مه آلود تنها و شیدا رها کردی و رفتی ...
من قهرت را نشانه ای از مهرت دیدم و عشق شورانگیزت را چون مروراریدی گرانبها با شیره جان پروراندم.
خواستم مهر آسمانی ات را با ژرفای کهکشان پیوند بزنم ،
و وسعت دوست داشنتت را با عظمت هستی.
نمی دانم اکنون کجایی و به چه کاری هستی ...!
و آیا حتی لحظه ای به یاد این دل خسته از تنهایی افتاده ای یا نه؟
اما بدان من تنها با عشق زندگی نکرده ام، من عشق را نفس نفس زندگی کرده ام.
من شور و شعر و دلدادگی را از مکتب تو و در نگاهت آموختم...
و از همین رو، دل سپرده و وفا دار، چشم به راه دیدار دوباره ات مانده ام.
بدان که نه تنها خواستگارهایم را رد کرده ام، که هیچ خواهشی را برای بی تو بودن تاب نخواهم آورد...
و این راهم نه از سر خودستایی و یا برای منتی بر تو بازگو میکنم، بلکه آن را نشانه ی شیدایی خود میدانم،
و همچنان در هر بهار با شکفتن شکوفه های نارنج و پخش عطر دل انگیزشان، در مشام ها، دل را به یاد تو تازه می کنم...
وبا طراوت همان نگاه نخست منتظرم تا در مهرت زندگی کنم
اشک امانم را بریده بود، نه می توانستم ادامه اش را بخوانم، و نه آن را کنار بگذارم، فقط اشک بود و حسرت، و من فرو رفته در تلی از خاطره و اندوه
در حالی که صدای سوت قطار از دور دست نشان از جدایی بود