داستان واقعی ملاقات با اسرافیل و میکائیل
بلاخره امروز صبح دیگر نتوانستم در مقابل اصرار خانواده مقاومت کنم. دیشب، ساعت هفت، بدنم شروع کرد به لرزیدن؛ نه لرزش معمولی، یک زلزله با درجهی هفت در مقیاس ریشتر که اگر مرکز زلزلهشناسی دانشگاه تهران ثبت میکرد، کل شهر تخلیه میشد. اول گفتم چند تا پتو روم بیندازین، اما افاقه نکرد. بعد چند پتوی دیگر، و آخر سر کار کشید به حولهی گرم و لحاف کرسی قدیمی از توی انبار. ولی این لرز بدمصب ولکن نبود تا جاییکه احساس کردم تمام امعا و احشای داخلیم در حال جابهجایی طبق نقشهی نامتوازن جامع شهرداری هستند!
بچهها که نگران بودند، به اورژانس زنگ زدند، اما مگر میآمدند؟ آخرش، بعد از کلی پاسکاری، یک شماره دادند: ما نمیتونیم بیایم، با این شماره تماس بگیرین. تماس گرفتند و دیدیم با سرعتی بیشتر از فرمول یک، یک آقا رسید؛ با همان هیبت و تجهیزات اورژانس، فقط فرقش این بود که غیرانتفاعی حساب میکرد! کمکهای اولیه، سرم، آمپول... هر کاری که شاید خود اورژانس هم نمیکرد، با خوشرویی انجام داد. آخر سر هم کارت یک شرکت را جهت واریز هزینهی آزاد خدمات داد. ما اسمش را گذاشتیم اورژانس دوقلو، یا همان برادر تنی اورژانس. چون اگر خود اورژانس میآمد، میبایست خدمات رایگان باشد؛ برای همین برادرش را فرستاد! نمیدانم، شاید حکمتی بود که من حداقل در آن حالت درک نکردم.
اما بعدش دچار تب شدیدی شدم. لباس و پتو و ملحفه، همه خیس عرق شد؛ انگار وسط استخر آب گرم خوابیده بودم. تا صبح، به زحمت و جانکندن گذشت. صبح دوباره لرز ۷ ریشتری و بعد تب شروع شد. خلاصه با اصرار بچهها رفتیم یکی از بیمارستانهای دولتی. بگذریم از اینکه با چه ترفندهای شرلوکهومزی از خوان اول ورود گذشتیم و بعد خوان دوم: گرفتن نوبت ویزیت! باور کنید بههیچوجه از کشتن دیو سپید سادهتر نبود، شاید اگر مرحوم فردوسی زنده بود، یک نوبتنامه هم مینوشت!
بلاخره پیش یک آقای متخصص داخلی رفتیم. از همان جایی که نشسته بودم و شرححال میگفتم، و بدون هیچ معاینهی بالینی، فوری تشخیص داد: آنفلوانزا! انگار دستگاه ایکسری درون چشمانش کار گذاشته بودند یا صندلی من با هوش مصنوعی کار میکرد. بعد اضافه کرد: بسته به میلتونه؛ بستری بشید یا برید خونه. چون امکانات تزریق سرم و... در منزل نبود، ترجیح دادیم بستری بشوم.
بعد رسیدیم به خوان سوم: دستور بستری، مهر بخش، بازجویی مشخصات، گرفتن اثر انگشت، پر کردن فرم و فرم و فرم! فقط مانده بود که سیستم شناسایی با لنز چشم انجام شود که خوشبختانه مثل اینکه سیستمش موجود نبود. واقعاً اگر سیستم کامپیوتری و دولت الکترونیک نبود، معلوم نمیشد این همه فرم چهجوری مدیریت میشد! فکر کنم با همین کاغذها و قلم و وقت، میشد یک دانشنامهی آسیبشناسی بیمارستانی چاپ و منتشر کرد! تازه، همهی این فرمها فقط برای این بود که اولا من خودم هستم و بعد یک تخته هزینهی اضافیتر دارد، بعداً شکایتی نباشه!
آخر سر، وقتی وضعیت بیمار را روی لوحهی پایین تختم دیدم، واقعاً سورپرایز شدم. چون همانطور که قبلا هم گفتم، انگار صندلی زیر پام هوش مصنوعی داشت! چون دکتر بدون گوشی، بدون فشارخون گرفتن یا تبسنجی، تمام شرححال دقیق را نوشته بود! من مانده بودم؛ این تشخیص از راه دور بود یا چشم پزشک همزمان وایفای داشت!
بچهها را فرستادم خانه و خودم دراز کشیدم، منتظر مراحل بعدی. اولین مرحله با تزریق سرم و آنتیبیوتیک شروع شد. داشتم چرت میزدم که دیدم دو نفر وارد اتاق شدند: دو مرد قدبلند، یکی با لباس سیاه، یکی با لباس سفید. کمی جمعوجور شدم و گفتم: ببخشید، متوجه ورودتون نشدم. فکر کردم پرستار هستید.
مرد سیاهپوش شروع کرد: آخر عزیز من، این چه زندگی کوفتیه که داری؟ ماشین لکنتهات دوباره چند ده میلیون خرج رو دستت گذاشته، حالا هم خرج بیمارستان. مگه چند تا جون داری که اینطوری خرجشون میکنی؟ خرجهای متفرقه برای تحصیل، مخارج آمادهشدن برای شروع مهاجرت تحصیلی بچهها، مخارج کمرشکن زندگی و تورم دو رقمی روبهبالا، حالا مخارج غیرمنتظره هم بماند. نمیخوام صحبت کنم، همهش گردنته! تازه بقیهی گرفتاریها رو هم نگفتم. ببین! الان در زمان اجل موقتی هستی که این گزینه برایت فعال میشه وگرنه اگر اجل دائمی بود، نه سوالی بود، نه جوابی. بعد از صحبتهای رقیب، دریچهی برزخ برای مدت کوتاهی و فقط برای شخص تو باز میشه؛ اگر قبول کردی و آمدی، از شر هرچه گرفتاری راحت خواهی شد. وگرنه... بههرحال انتخاب با خودته.
بعد، رقیب یعنی مرد سفیدپوش شروع کرد: در این چند هزار سالی که بحث دنیای بعدی مطرحه، این اولین باره که با توجه به جغرافیا و موقعیت سکونت، وضع زندگی، هرچی فکر میکنم، دلیلی برای مخالفت با این همراه پیدا نمیکنم. از کودکیات میگذرم؛ شروع جوانیات با شورش و بلوا، بعد جنگ...
دو بار زخمی شدن، در نتیجه خرابی اعصاب و معدهات، صحنههای هولناک موشکباران رو دیدی؛ صحنههایی که حتی حیوانات زیر زمین هم زنده نمیموندن. هنوز کابوسشون رو داری. بعد تشکیل خانواده... بعد رو کرد به فرشتهی سیاهپوش و ادامه داد: اما رفیق، این آدم هنوز کلی زجر مانده بکشد، هنوز قسطهاش مونده، تورم را کامل تجربه نکرده، تازه جنگ بعدی هم تو راهه. بگذار بمونه، پکیج کامل زندگی وطنی را بگذراند، بعد ببریمش.
من مانده بودم میان این حرفها. اگر قبول میکردم، پس بچهها چه میشدن؟ کی کارهاشون رو سرپرستی میکرد؟ آیا اصلاً از پس این دنیا برمیاومدن؟ از طرفی حرفهای رقیب هم درست بود؛ با مرگ من شاید خرجی و زجر کمی، کمتر میشد، بچهها هم روی پای خودشان میایستادند.
در همین فکرها بودم که ناگهان در اتاق باز شد. آقای پرستار با سرم وارد شد. با ورود او، دو مرد و دریچهی برزخ ناپدید شدند. حالا دو ساعتی میشه منتظر برگشتشون هستم، ولی به نظر نمیاد فعلاً برگردن... هرچند اگر برگردن، من تصمیمم رو گرفتهام.