آی آدمها که بر ساحل نشسته شاد و خندانید
یک نفر در آب دارد میسپارد جان
یک نفر دارد که دست و پای دائم میزند
( نیما )
آهای آدمها!
به خدا، من هنوز زندهام؛ نفس میکشم، میبینم، حس میکنم، میشنوم و هنوز عاشق میشوم. آخر، من هم آدمم؛ دلم میخواهد دیده شوم، فهمیده شوم، با دیگران ارتباط داشته باشم، گفتوگو کنم و آنچه را در ذهن و دلم میگذرد با آنان در میان بگذارم. دلم تازگی میخواهد، طراوت میخواهد، شور زندگی میخواهد.
من عاشق بهارم؛ عاشق شکوفهها، عطر دلانگیزشان، قدم زدن با پای برهنه روی سبزهها و لمس لطافت و نم دلنشین آنها. حتی دلم میخواهد درختی را که تازه جوانه زده در آغوش بگیرم؛ شاید میخواهم طعم دوباره زنده شدن را از شاخههای جوانش بچشم و شور روییدن را در وجودم احساس کنم.
تابستان را هم دوست دارم؛ شنا در رودخانه، نوشیدن یک لیوان یخدربهشت خنک و خوابیدن در فضای باز، زیر آسمان آبی و بیانتها. چه لذتی دارد وقتی هیچ سقفی میان تو و آسمان نیست و میتوانی بیهیچ واسطهای، چشم به وسعت بیکرانش بدوزی و در آغوش خیال رها شوی!
عاشق پاییزم؛ وقتی روی فرشی از هزار نقش و هزار رنگ قدم میزنی، انگار برگهای دفتر خاطراتت را ورق میزنی؛ خاطراتی که بعضی را با لبخند به یاد میآوری و بعضی دیگر را شاید ترجیح میدهی برای همیشه به دست فراموشی بسپاری.
نمنم باران، خیس شدن زیر ناودانهای نامرئی آسمان، صدای قطرههایی که بر زمین مینشینند و تپش قلبی که با هر بار باریدن، گویی خاطرهای را دوباره به یاد میآورد.
و زمستان...
زمستان، فصل سپیدی و سکوت است. من عاشق قدم زدن زیر بارش برفم؛ عاشق لحظههایی که عطر خوراکیهای داغ چرخدستی فروشندگان دورهگرد، مشام آدم را نوازش میدهد. بخاری که از بساط کوچکشان برمیخیزد، در هوای سرد به رقص درمیآید و با نور لرزان چراغهای خیابان درهم میآمیزد. درست در همین لحظههاست که خیال و وهم دست در دست یکدیگر میگذارند، بال میگشایند و آدم را با خود به دنیایی دیگر میبرند.
عاشق تماشای رهگذرانی هستم که هرکدام با هزاران خیال و دغدغه، گاهی شتابان و گاهی آرام، از کنار هم میگذرند؛ دستهایی که از سرما در جیب فرو رفتهاند یا در دست دیگری جای گرفتهاند، انگار صاحبانشان گرمای وجودشان را با هم قسمت میکنند. شانههایی که در برابر سوز زمستان جمع شدهاند و نگاههایی که شاید دنیایی از خاطرات، آرزوها و ناگفتهها را در خود پنهان کردهاند؛ و قلبهایی که شاید در پس آن ظاهر آرام و شانههای لرزان از سرما، دنیایی از شور، عشق و آرزو را در خود جای دادهاند.
همین صحنههای ساده مرا به روزگاران دور میبرند؛ به دوران کودکی، به کوچههای قدیمی و به روزهایی که شاید دیگر هرگز تکرار نشوند، اما هنوز در گوشهای از ذهن و قلبم زندهاند و با هر خاطره، دوباره جان میگیرند.
با همه اینها، گاهی از خودم میپرسم: چرا کسی مرا نمیبیند؟
آهای آدمها! آهای درختان! آهای آسمان! آهای برف! آهای چراغهای روشن خیابان!
مرا به خاطر بسپارید؛ مرا ببینید، صدایم را بشنوید.
من هنوز هستم؛ هنوز دلم میخواهد زندگی کنم، دوست بدارم، بخندم، بیاموزم، بیندیشم، گاهی عاشق شوم و با دیگران از آنچه در دلم میگذرد، حرف بزنم. هنوز دلم میخواهد سهمی از این زندگی داشته باشم .
پیش از آنکه از من تنها خاطرهای باقی بماند؛ پیش از آنکه رد پایم بر برف، زیر گامهای رهگذران محو شود؛ پیش از آنکه نامم در گوشهای از حافظه روزگار به فراموشی سپرده شود و تصویری کمرنگ از من در ذهن دیگران باقی بماند...
آهای دنیا!
قدر آدمهایی مثل ما را بدان؛ ما هنوز هستیم، هنوز نفس میکشیم، هنوز رؤیا داریم و هنوز عاشق زندگی هستیم؛
...حتی اگر زندگی گاهی ما را از یاد برده باشد...