فریبا

با این‌که سه روز است درگیر سرماخوردگی شدیدی‌ام و زمین و زمان را به‌کلی فراموش کرده‌ام، امّا این عصر دیگر طاقت نیاوردم؛ با هر جان‌کندنی بود خودم را به نوشتن رساندم تا این داستانک را آماده کنم؛ شاید مرهمی باشد.

فریبا…

در رختخواب دراز کشیده‌ام و میلی به جدا شدن از تخت ندارم. صدای موسیقی از خانه‌ی بغلی، همچون گردبادی پرهیاهو در فضا می‌پیچد. بچه‌ها در رفت‌وآمدند؛ گویی موسیقی آن‌ها را هم به شور آورده است. هرکدام خبری تازه می‌آورد، انگار نقش خبرنگار را بازی می‌کنند: یکی از زیبایی عروس می‌گفت، دیگری از چراغانی و نورهای رنگارنگ کوچه و تزیینات خانه‌ی همسایه تعریف می‌کرد.
پتو را محکم‌تر دور سرم می‌پیچم؛ گویی می‌خواهم دنیا را  خاموش کنم، امّا نمی‌شود. دلم می‌خواهد بروم و فریبا را در لباس سپید عروسی، حتی برای لحظه‌ای ببینم؛ انگار غباری از خاطره‌ها و زمان برمی‌خیزد.
خاطرات کوچه‌ی بن‌بست و دوران کودکی زنده می‌شود: خانه‌های بزرگ و قدیمی، پرجمعیت و پر از صدای خنده‌های بی‌پایان مردم محل، بی‌دغدغه‌ی دلار و اقتصاد و سیاست. ما بچه‌ها پر سر و صدا بودیم و هر گوشه‌ی کوچه پر بود از بازی و فریادهای ما. چون پسری هم‌سن‌وسال من در محل نبود، ناچار با چهار دختر هم‌سن‌وسال هر روز بعدازظهر در کوچه جمع می‌شدیم و دنیایمان را با بازی‌هایمان می‌ساختیم.
سپس خانواده‌ی فریبا آمدند و با ورود او نسیمی تازه و دلپذیر در کوچه وزیدن گرفت. عصرها بازی بی‌وقفه ادامه داشت: گرگم‌به‌هوا، هفت‌سنگ، وسطی، قایم‌موشک.
سلام فریبا!
او اول از پشت در نگاه می‌کرد، بعد کم‌کم روی پله‌ی درگاهی می‌نشست و لبخندهای کوتاه و روشنش مثل نوری لحظه‌ای می‌درخشید. اما هرگاه صدای پدرش را می‌شنید، ناگهان می‌رفت و سکوتی کوتاه جای خنده‌هایش را می‌گرفت. پدرش کمی مذهبی بود؛ حضور دخترها در کوچه، به‌خصوص در بازی با پسرها، برایش خوشایند نبود.
روزی پرسیدم:
ـ دلت نمی‌خواهد بازی کنی؟
با تردید گفت:
ـ بابام ناراحت می‌شود.
گفتم:
ـ پس تا قبل از آمدنش بازی کن، بعد برو خانه.
و پایش به جمع ما باز شد. همه طرفدارش شدند. بازی‌ها را بهتر از همه بلد بود، همیشه می‌خندید و هیچ‌گاه کسی را دلخور نمی‌کرد. اگر کسی در بازی زخمی می‌شد، زودتر از همه به فکر دوا و درمانش بود. من هم اگرچه در ظاهر رقیبش بودم، ولی در دلم طرفدار دوآتشه‌اش بودم. پیش از او من همه‌کاره‌ی کوچه و بچه‌ها بودم، حالا او سرگروه تیم اول می‌شد و من تیم دوم. نمی‌دانم چرا، اما همیشه تیم او برنده بود؛ و من نه در ظاهر، بلکه از ته دل دوست داشتم که او برنده شود.
گاهی بهانه‌ی درس می‌آورد و از من چیزی می‌پرسید. هم‌کلاس بودیم، اما من چندان اهل درس نبودم. با این حال تلاش می‌کردم پاسخ بدهم. او اشتباه‌هایم را بی‌آنکه به رویم بیاورد اصلاح می‌کرد و من همزمان دلخورتر و عاشق‌تر می‌شدم.
سال‌ها مثل باد گذشت. کوچه کوچک شد، اما عصرها هنوز گاهی کنار درها می‌ایستادیم و لحظه‌ای کوتاه گفت‌وگو می‌کردیم؛ لحظاتی که مثل قطره‌ای روشنی در میان روزهای خاکستری بود. زمان به سرعت برق و باد گذشت تا به کلاس دوازدهم رسیدیم و فصل کنکور. دیدارها بهانه‌ای شد برای درس، اما هر بار دیدنش کشفی تازه بود. تازه فهمیده بودم گونه‌هایش هنگام خندیدن چال می‌افتاد و دندان‌های ریز و مرواریدی‌اش مانند نگین‌های کوچک برق می‌زدند. و بوی خوش موهایش… وای! عطری که هرچه رشته بودم را به یکباره پنبه می‌کرد.
هرچند برق و اشتیاق چشم‌هایم همه چیز را فریاد می‌کرد، او وانمود می‌کرد که متوجه نمی‌شود. سال آخر گذشت. من با نمره‌ای متوسط قبول شدم و او با معدل عالی رتبه‌ای درخشان آورد. قلبم سنگین شد. فکر می‌کردم اگر به تهران برود، دیگر نه می‌توانم ببینمش و نه دستم به او می‌رسد. حتی اگر سال بعد قبول می‌شدم، از کجا معلوم بود دوباره پیدایش کنم؟ کمی بعد شنیدم پدرش اجازه‌ی رفتن به دانشگاه را نداده است. در دل خوشحال شدم که نمی‌رود، اما وقتی به استعداد و زحمتی که کشیده بود فکر می‌کردم، دلم برایش می‌سوخت.
و حالا… خبر آمد برایش خواستگار آمده است. و امشب، شب عروسی اوست.
در رختخواب، با پتویی که دور سرم پیچیده‌ام، به صداهای کوچه گوش می‌دهم: خنده‌ی بچه‌ها، ترانه‌های شاد، قدم‌هایی که از کنار پنجره‌ی خانه می‌گذرند؛ همان پنجره‌ای که تا دیروز مژده‌ی دیداری تازه می‌داد و امروز بانگ جدایی سر می‌دهد. فکرها از هر سو به مغزم هجوم می‌آورند. دلم می‌خواهد بروم و ببینم… اما نه، شاید هم…
یکی از بچه‌ها گفت:
ـ نمی‌دانم فریبا چرا همه‌اش گریه می‌کند. تمام آرایشش پاک شده و آن چشم های زیبایش ورم نموده است

و من در خیالم پاسخ را می‌دانم؛ انگار اشک‌های او می خواهد آرزوهای مرا نیز بشوید و با خود ببرد.
و من… سرم را تا جایی که می‌توانم در بالش فرو می‌برم، طوری که حتی نتوانم نفس بکشم. نمی‌دانم فردا، اگر بیدار شوم، وقتی در خانه باز شود، در آن کوچه‌ی بن‌بست چه چیزی مقابلم خواهد بود…!!!؟