زن در حالی که آرامآرام اشک میریخت گفت: در گورستان شهر برای همیشه به خواب رفته. پرسیدم: چی...؟
هاجوواج، در حالیکه زمین و آسمان در حال چرخیدن به دور سرم بود، به در تکیه زدم و پرسیدم: چ... را... کی؟!
و او جواب داد: چند ماهی از این قضیه میگذرد. یک روز قبل از مرگ دلخراشش او را در کوچه دیدم. جلو رفتم تا حالش را بپرسم، ولی او بدون توجه به من، در حالیکه کتابچهای در دست داشت، با خودش زمزمه میکرد و رفت، برای همیشه، بدون هیچ کلامی. فردا خبرش آمد که در تصادف با قطار کشته شده بود و هیچکس نفهمید از سر عمد زیر قطار رفته یا به دلیل بیتوجهی و دلمشغولی.
ساکت و دلخسته، در حال تلوتلوخوردن مانند آدمهای مسخشده، به خیابان زدم. نمیدانم چطور سر از گورستان شهر درآوردم. کنار آرامگاه سها نشسته بودم. میخواستم به او بگویم: پشیمانم از غرور بیخودم؛ از رفتار مسخره و بیفکرم، از شکستن دل همچو آیینهات. خجل و شرمسارم.
به یاد دیدار آخرمان افتادم؛ چطور با غرور و خودخواهی به آن دختر معصوم حتی اجازه صحبت هم ندادم و حالا او زیر خاک برای همیشه خوابیده بود ... نمیتوانستم هیچ تصوری داشته باشم و یا دلیلی برای تبرئه خودم پیدا کنم، یا حتی آرزویی داشته باشم جز اینکه ایکاش من اکنون به جای او بودم. گذر زمان برایم هیچ مفهومی نداشت. یکدفعه به یاد نامهٔ او افتادم همان نامه که آن خانم به من داده بود. سها نوشته بود: نامهای برای تو که دوستت دارم و با این شعر شروع میشد:
مرا به هیچ بدادی و من هنوز بر آنم،
که از وجود تو مویی به عالمی نفروشم،
ای تو که بی هیچ بهانهای، مرا در این شهر غبارگرفته و مهآلود تنها و شیدا رها کردی و رفتی... من قهرت را نشانهای از مهرت دیدم و عشق شورانگیزت را چون مرواریدی گرانبها با شیرهٔ جان پروراندم. خواستم مهر آسمانیات را با ژرفای کهکشان پیوند بزنم، و وسعت دوستداشتنت را با عظمت هستی.
نمیدانم اکنون کجایی و به چه کاری مشغول هستی... و آیا حتی لحظهای به یاد این دل خسته از تنهایی و غرور نابجای مردانهات افتادهای یا نه؟ اما بدان که من تنها با عشق زندگی نکردهام؛ من عشق را نفسنفس زندگی کردهام. من شور و شعر و دلدادگی را از مکتب تو و در نگاهت آموختم... و از همینرو، دلسپرده و وفادار، چشمبهراه دیدار دوبارهٔ تو ماندهام. بدان که نه تنها خواستگاری پسر داییام را رد کردهام، که هیچ خواهشی را برای بیتو ماندن تاب نخواهم آورد... و این را هم نه از سر خودستایی و یا برای منتی بر تو بازگو میکنم، بلکه آن را نشانهٔ شیدایی خود میدانم و به آن افتخار هم مینمایم؛
و همچنان در هر بهار با شکفتن شکوفههای نارنج و پخش عطر دلانگیزشان در مشامها، دل را به یاد تو تازه میکنم... و با طراوت همان نگاه نخست منتظرم تا در مهرت زندگی کم...
سها، دختر صبر و امید.
اشک امانم را بریده بود. نه میتوانستم ادامهاش را بخوانم و نه آن را کنار بگذارم؛ فقط اشک بود و حسرت، و من فرورفته در تلی از خاطره و اندوه، و بجز طپشی که در قلبم بود، دیگر هیچ نشانهای از زندگی در وجودم نبود. در حالیکه صدای سوتِ قطار از دوردست، نشان جدایی بود.