زخم دل
گاهی تنها یک نگاه کوتاه می‌تواند تمام معادلات زندگی‌مان را درهم بریزد. آنجاست که عقل دست به کار می‌شود و هشدار می‌دهد: «این فقط خیالی‌ست زود گذر، امیدی مبهم، سرگردانی در غربت ، هرگز !»
اما دل…
دل حکایت دیگری دارد.
عقل می‌گوید: چرا باید به نگاهی گذرا دل ببندی؟ از کجا معلوم پاسخی بگیری؟ شاید او نامزد داشته باشد، شاید حتی نگاهت را هم به یاد نیاورد.
اما دل زمزمه می‌کند: مهم نیست چه پیش آید. مگر نشنیده‌ای که «سر که نه در راه عزیزان بود، بار گرانی‌ست کشیدن به دوش»
ما شرقی‌ها، هرچقدر هم کتاب بخوانیم، فیلم ببینیم یا خود را مدرن بنامیم، در برابر عشق پا در گل می‌مانیم.
ما خو گرفته‌ی عشقیم؛ چه حقیقی باشد و چه بافته‌ی خیال.
و اگر هم نباشد، برای خویش می‌سازیم یا می بافیم. عادت کرده‌ایم در برهوت رؤیا زندگی کنیم؛
دل‌سپرده‌ی احساساتی هستیم که شاید هیچ سهمی از واقعیت نداشته باشند.
و این است سرنوشت ما: نبرد جاودانه میان عقل و دل. نبردی که پایانش روشن است؛ چراکه همیشه، همیشه دل پیروز می‌شود— اگر چه دست آخر، تنها زخمی و پشیمانی نصیبمان گردد.
