بیداری در قفس
چشمانم که باز میشوند، خود را در کلبهی چوبی و آرامم مییابم. نور صبح آرام روی زمین چوبی میرقصد و دیوارها را با سایههای طلایی میآغوشد. از پنجره که بیرون را نگاه میکنم، آسمان و جنگل و دریاچه در قاب پنجره به هم رسیدهاند و من غرق تماشای این رویا میشوم، برای چند لحظه از خود بیخود. تخت را مرتب میکنم و پای برهنه پلهها را آهسته پایین میروم. نفسهایم پر از بوی خاک تازه و چوب نرم است. در را باز میکنم… نسیم لطیف صورتم را لمس میکند، نسیمی که با خود بوی دریاچه و خزههای سبز جنگل را آورده است.
پاهایم بیاختیار به دویدن میافتند، روی جادهای باریک که از مخمل چمن پوشیده شده است. بدون کفش… آیا تا به حال با پای برهنه روی چمن راه رفتهاید؟ زمانی است که جان آدم میخواهد به اصل خودش، به طبیعت بازگردد، و این حجاب جسم، مانع آزادی اوست. رطوبت و تازگی سبزهها، سرزندگی و نشاط را با خود میآورد، هر گامی که برمیدارم، قلبم سبکتر و روحام پرواز میکند. ابتدا آهسته، سپس تندتر… تلالؤ خورشید روی آب چنان میدرخشد که جنگل سرسبز کنار دریاچه در هالهای از نور و سبزی محو میشود. سروها، افراها و صنوبرها انگار با برگهای نرمشان مرا به رقص دعوت میکنند. صدای پرندگان، نوای آب و خشخش برگها با هر نفس درونم میپیچد، قلبم سبک و بالاست، و هر قدمم با شادی همآوا میشود.
قدم در آب میگذارم؛ لغزش آب روی ماسهها و سنگریزهها و خنکی کودکانهی آن، دستانش را به گردنم میگذارد، مرا میچرخاند، میخنداند و از بند زمان رها میکند. عرق از سر و صورتم جاری است، اما هیچ سنگینی در بدنم نیست؛ فقط سبکبال و سرخوشم. شنا در این دریاچهی آرام، بیموج و بیمرز، هر سلولم را زنده میکند، انگار سالها جوانی دوباره به وجودم بازگشته است. لباس میپوشم و به کلبه برمیگردم، صبحانهای ساده آماده و آرام میخورم، و با هر لقمه، طعم سکوت و آزادی را مزهمزه میکنم.
ناگهان، قاشقی از دستم میافتد و روی زمین میغلتد…
چشم که باز میکنم، دیگر خبری از کلبه و جنگل نیست. در رختخواب کوچک و سردمان در آپارتمان هستم. صدای خشن کامیونها و موتورسیکلتها که بیرحمانه بر گاز میفشارند و بوق میزنند، رشتهی افکارم را میتراشد، هر لرزش خیابان مانند مشت بر سرم فرود میآید. همسرم در گوشهای مشغول کار است، بچهها هنوز در اتاقهایشان خوابیدهاند، و من… من در قفسی فلزی، اسیر بدن، دنیا و مسئولیتهایم.
تلویزیون روشن است؛ خبر جنگ، خبر مرگ، خبر بیامیدی. هر تصویر و هر صدای واقعی، پوست و استخوانم را میخراشد. دیگر نه نسیم لطیف، نه آب خنک، نه پرندگان و نه برگها… همهچیز جای خود را به خشونت، سر و صدا و تکرار بیرحمانه داده است.
با خود میگویم اینها را برای هوش مصنوعی، بنویسم، شاید راهی پیدا شود… اما او هم تنها همدردی و چند پیشنهاد ناتوان در برابر این زندان روزمرگی دارد. با این حال، دستکم کمی سبک شدهام… و باز میدانم که فردا دوباره باید برخیزم و مسیر بیپایان، خشن و سرد زندگی واقعی را طی کنم، در حالی که رؤیا، تنها در خاطرهها و خوابهایم باقی میماند؛ نرم و لطیف، در تضاد کامل با دنیای بیرحم و خشن واقعی.