( برگرفته از داستان غزل ناتمام )
غزل آرام با همان لحن گفت:
«سیاست و هنر با هم سازگار نیستند. سیاست، به زَعم من، جعل واقعیت است؛ تقلای آدمی برای صورتبندی حقیقتی که یا وجود ندارد یا اگر هم داشته باشد، دیگر زنده نیست.»
کمی مکث کرد، بعد در حالیکه پنداری به نقطهای خیره شده بود، ادامه داد:
«اما هنر... هنر چیزی از جهان دیگر است. تجلی روح خالق در وجود مخلوق. هنرمند در لحظه آفرینش، گویی خداگونه میشود. آن بخش از خالق که در جان او به ودیعه نهاده شده، به جوشش میافتد. هنر یک نیایش بیکلام است... اتصال پنهان آدمی با کائنات... با حقیقت ناب.»
و آهسته چشمانش را بست، تو گویی در ارتباطی عاطفی با عالم معنا سخن میگفت و با هر کلام مرا مجذوب افکار خود مینمود.
سپس اضافه کرد:
«سیاست حتی در شریفترین شکلش، نوعی بازی کردن با واقعیت است؛ نوعی بزک کردن چهره جهان برای اقناع دیگران. اما هنر، برهنگیست؛ بیواسطهترین شکل بودن. نه چیزی را پنهان میکند، نه چیزی را جعل.»
و در آخر لبخند تلخی زد و افزود:
«شاید برای همین است که سیاستمداران از هنرمندان میترسند... چون هنرمند آینهای در دست دارد که دروغ در آن تاب نمیآورد.»
#سیاست ##سیروس