داستان زرنگ شدن من
امروز بلاخره از این کرختی و سستی که چند سالی است دامنگیرم شده، دل کندم. همسرم بنده‌خدا راست می‌گفت: از صبح تا شب هم که بنشینی و بنویسی، به جایی نمی‌رسی. از نوشتن که آبی گرم نمی‌شود. می‌گفت: ببین، همین شوهر اکرم‌خانم خودش را جمع‌وجور کرد، افتاد دنبال خرید خانه‌های قدیمی. هرکدام را دستی به سر و گوشش کشید و فروخت. حالا برای خودش شده آقای مهندس؛ مجتمع پشت مجتمع است که می‌سازد و می‌فروشد. می‌خواهند اسم فامیلشان را به مجتمع‌ساز تغییر بدهند! یا همین شوهر خواهرزاده‌ام، آقا مهدی؛ با خریدوفروش طلای آب‌شده ظرف همین چند سال صاحب طلافروشی شده. آخر این هم کار شد که تو داری؟ اگر کار تو هم درست بود، لااقل الان صاحب یک انتشاراتی یا حداقل یک کتاب‌فروشی بودی. نه اینکه چشم بدوزی به سر ماه، تازه آن هم با حقوقی که کفاف ده، دوازده روز بیشتر نیست.
راستش را بخواهید، هر وقت کلاهم را قاضی می‌کنم، حق را به همسرم می‌دهم. امروز هم نتیجهٔ همان پند و نصیحت‌ها بود که در دلم گفتم باشد کاری بکنم که این‌ها و آنها و همه ها انگشت‌به‌دهان بمانند! پس تصمیم گرفتم: من هم مثل شوهر اکرم‌خانم و آقا مهدی، وارد بازار آزاد شوم! البته ما قدیم‌ها به این کارها دلالی می‌گفتیم. نه اینکه فکر کنید قصدم تحقیر نوع کار است، به هیچ‌وجه؛ زیرا کار کردن از نظر من بسیار خوب و محترمانه است. به‌هرحال، مثل اینکه با تغییر ذائقهٔ مردم از قورمه‌سبزی و فسنجان به پیتزا و فست‌فود، و از موسیقی اصیلِ ایرانی به رپ و متال، این شغل هم ارتقاء پیدا کرده و حالا جزو مشاغل رده‌بالاست.
لباس پوشیدم، پس‌انداز مختصرم را برداشتم و راهی بازار ارز شدم. البته باید همین‌جا در کمال سلامتی جسم، روح و عقل!؟ — که خودم هم به هر سه شک دارم — اعلام کنم که ورود شکوهمندانه و قهرمانانه من به این بازار نه خدای‌نخواسته بر اثر توطئهٔ استکبار خارجی و یا داخلی و نه ایادی آنها و نه بریدگان و نه خط انحرافی و... و... هیچ‌کدام نبوده؛ زیرا من هم مانند تمامی هموطنان دوست‌داشتنی به این آب و خاک افتخار می‌کنم؛ بلکه دلیل اصلیِ ورودم مبارزه با آمریکای جهان‌خوار است که در تمامی کارهای عالم دخالت می‌کند، در صورتی‌که به قول آن عزیزِ فرزانه نمی‌تواند نرخ ارز خودش را کنترل کند که این همه بالا نرود. من هم به‌منظور صدمه‌زدن به اقتصاد درب‌وداغانش تصمیم گرفتم واردِ این بازار بشوم و برای همین هم رفتم میان شلوغی بازار و از چند نفر قیمت پرسیدم. هرکدام چیزی می‌گفتند که با دیگری تفاوت‌هایی داشت. با استفادهٔ بهینه از تجربهٔ شخصی!؟ تصمیم گرفتم از یک آقای میانسال که قیافه‌اش هم به باانصاف‌ها بخورد، خرید کنم. معامله جوش خورد و من چند برگ دلار گرفتم و شاد و فاتحانه به خانه برگشتم.
وقتی دلارها را به همسرم نشان دادم، گفتم: بفرما! از امروز با آقای ارز طرفی! بنده‌خدا از حرکت رونالدینیوی من به قول امروزی‌ها سوپرایز یا آچمز شد. من هم مثل ناپلئون بناپارت روی مبلِ قدیمی لم دادم و مثل نمایندگان مجلس فلان کشور خارجی شروع به عربده‌کشی کردم که: آقای فلانی که پشتت را به ما...ببخشید، مثل اینکه از ریل خارج شده بودم. خلاصه، از زرنگی خودم داستان‌ها تعریف می‌کردم.
در همین حال دخترم وارد شد و پرسید: بابا، چرا این‌قدر خوشحالی؟
مادرش گفت: بابات فقط یک سال وقت می‌خواهد تا آقای ارز بشود!
دخترم با کنجکاوی پرسید: از کجا گرفتی، جواب دادم من که راننده بانک‌مرکزی نبودم تا کرور، کرور دلار به من بدهند تا در بازار آزاد آب کنم و خودم هم بشوم آقای فلانی، از بازار
دوباره پرسید: قیمت را از کجا می‌دانستی؟
گفتم: دانستن نمی‌خواهد! رفتم پرسیدم، همان‌طور که همه خریدوفروش می‌کنند.
تا وقتی شروع کرد برایم توضیح داد که خریدوفروش ارز قلق دارد و باید نرخ لحظه‌ای را از کانال‌های ارزی دید و زمان مناسب معامله را شناخت؛ ضمن اینکه از محل معتبر باید گرفت. یکهو بند دلم پاره شد. نکند ارزی که خریده‌ام تقلبی باشد! زود دلارها را که در امنیتی ترین جایی که به نظرم می‌رسید قایم کرده بودم، آوردم. خوشبختانه اصل بود. داشتم دوباره قیافه می‌گرفتم و خواستم که بالای منبر بروم که پرسید: خب، چند خریدی؟ این بار با پنچری مبلغ را گفتم. آهی کشید و گفت: بابا! اینکه بالاتر از قیمت واقعی خریده‌ای! باید او کانال‌های خبری ارزی را چک می‌کردی…
بعد هم چند کانال روی گوشی عهد بوق من نصب کرد تا منبعد اگر!؟ مرد خرید بودم، اول بررسی کنم بعد اقدام متهورانهٔ امروزی را تکرار کنم. اما خبر نداشت که چه به سرم آمده! تمام پس‌انداز من همین بوده.
و از ظهر تا حالا، چشم دوخته‌ام به این صفحات لع… هر دقیقه یک قیمت پایین‌تر اعلام می‌کنند؛ انگار مسابقه گذاشته‌اند مرا دق بدهند! نه ناهار خورده‌ام، نه چای، نه حتی سیگاری کشیده‌ام ، اگرچه یادم نبود من اصلاً سیگاری نیستم! آب هم از گلویم پایین نمی‌رود؛ چون از قبل ظهر تا حالا حدود دو میلیون ضرر کرده‌ام.
حالا مانده‌ام هاج‌وواج. فقط نمی‌دانم این وسط چطور به خانواده‌ام بقبولانم که: آقای مهندس، آقای طلافروش یا حتی آقای دلار هم که نشدیم هیچ، بلکه شدم آقای مالباخته یا شاید عبرت ساخته!؟
