جهان، زخمیست… زخمی تا مغزِ استخوان؛ زخمی کهنه که هر روز عمیقتر میشود.
صفحهها پر از نفریناند، آکنده از واژههای خونین: حملات هوایی، آوارگی، گرسنگی، مرگ کودکان… و مردمانی که هر صبح، بیصدا، در آتش جنگ، خشم و بیعدالتی میسوزند.
زمین، آن مادر کهنسال، دیگر تاب ایستادن ندارد. زلزله، سونامی، خشکسالی و تب سوزان، ناقوس واپسین لحظههای نظم کهن را به صدا درآوردهاند.
مادری کودک گرسنهاش را در آغوش گرفته و چشم دوخته به آسمان خاکستری است. مردی با چشمانی خسته پشت پنجرهای شکسته، به خیابانی مینگرد که دیگر رهگذری ندارد.
دلها یخ زدهاند، نگاهها تهی شدهاند و لطافت آدمی زیر غبار حرص و خشم مدفون است. جهان، در سکوتی وهمآلود، به سوی پرتگاهی میلغزد که بازگشتی ندارد…
اما هنوز، در دل شب بیانتها، شعلههایی کمسوی سرکش میدرخشند؛ شعلههایی از عشق، همدلی و دلتنگی که بیپروا در برابر طوفان بیرحمی قد برافراشتهاند.
این دل نوشته ها، همان شعلههاست؛ نه برای تغییر تقدیر جهان، بلکه برای یادآوری، تلنگری بر شیشهی احساسات آدمی و آن حقیقت ساده و سترگ:
که هنوز میتوان «انسان» ماند، حتی وقتی همهچیز در حال فروپاشی است.
هر داستان، هر نگاه، هر زخمی عاطفی، بانگیست در سکوت سنگین، بانگی که نجوا میکند:
«پیش از آنکه آخرین شعله خاموش شود… نگاه کن، بشنو و به یاد بیاور که هنوز زندهای.»