آتش بس

آتش‌بس با " خودم "
نمی‌دانم این اختلاف از کجا شروع شد؛ فقط می‌دانم همیشه بوده. نه مثل دعوا سر صف نان یا مرغ و گوشت کوپنی که هیچ‌کس حاضر به گذشت نیست، نه مثل تصادف‌های جزئی خیابانی که آخرش به فحش و کتک می‌کشد، نه حتی شبیه درگیری با یک خُفت‌گیر که می‌خواهد موبایلت را بقاپد. اختلاف من از جنس دیگری است: دعوا با یک آقایی به اسم  "خودم".
اگر بی‌ادب بودم، می‌گفتم «یارو». ولی مجبورم احترامش را نگه دارم؛ دست‌کم وقتی دیگران می‌خوانند و خیال می‌کنند با یک آدم حسابی طرفم.
هر صبح جنگ شروع می‌شود. من می‌خواهم تا ده بخوابم، اما ساعت هفت، آقای خودم، بالای سرم می‌ایستد: ـ یالا! سحرخیز باش تا کامروا شوی!
کدام کامیابی؟ در این اوضاع، فقط کسی کامیاب است که جیبش پر باشد یا حداقل سهمیه‌اش را گرفته و سالم از صف برگشته باشد. اما او گوشش بدهکار نیست.
سر صبحانه هم ول‌کن نیست. لقمه‌ام را می‌پاید، قاشق را تنظیم می‌کند، حتی به نعلبکی هم گیر می‌دهد. من می‌خواهم تند بخورم و بروم، او اصرار دارد: درست بخور! انگار قرار است با زاویه‌ی صحیح قاشق، مشکلات مردم حل شود!
خرید که دیگر اوج اختلاف است. من می‌خواهم زود جنس را بخرم ، بردارم و برگردم، شاید ادامه خواب نصفه‌ام را ببینم. او می‌گوید: نه! باید بگردی، بهترین کیفیت را با قیمت عادلانه پیدا کنی. می‌گویم: این حرف‌ها مال قدیم بود که می‌گفتند کاسب حبیب خداست. حالا عادلانه فقط در قصه‌هاست. اما او باز حرف خودش را می‌زند.
بعدازظهر هم دست از سرم برنمی‌دارد. هنوز حسرت چُرت دیروز به دلم مانده، اما او خطابه می‌خواند: کم بخواب! بعدازظهر هم باید کارهایت را انجام بدهی. شام را زود بخور، سالم بمان!
می‌پرسم: اگر نخواهم سالم بمانم باید بچه کسی را ببینم؟ با همان نگاه خشک جواب می‌دهد: دست خودت که نیست.
شب نقشه‌ای کشیدم تا حالش را بگیرم. اما بو برد. تا من نخوابیدم، او هم بیدار ماند. صبح دوباره بالای سرم بود، با همان نطق‌های بی‌پایان.
این بار با نقشه‌ای حساب‌شده کشاندمش به استخر. هرچه بهانه آورد: آب کم است، بهداشتی نیست، بیماری دارد. آخر سر راضیش کردم. با ترفند بردمش بخش عمیق و یکهو هلش دادم توی آب. هیچ‌کدام شنا بلد نبودیم. مثل سنگ رفتیم ته استخر. با خودم گفتم: خوب شد! تا نجات‌غریق برسد، این یکی حسابی آب می‌خورد و من دست‌کم امروز را راحت به میل خودم می‌گذرانم. اما اشتباه کردم. وقتی مرا بالا کشیدند، دیدم او هم کنارم نفس تازه می‌کند، با همان نگاه جدی و همان منطق لعنتی که می‌گفت: دیدی باز هم اشتباه کردی؟
از استخر بیرون زدم، بد و بیراه گفتم و رفتم. نجات‌غریق و تماشاگرها خیال کردند دیوانه‌ام.
و حالا چه؟ فعلاً وانمود می‌کنم با او مثل ایران و اسرائیل صلح کرده‌ام؛ صلحی شفاهی، بدون تضمین، بدون امضا. یک آتش‌بس موقت.
اما خودم خوب می‌دانم: دیر یا زود دوباره جنگ درمی‌گیرد. آخر از «خودم» هیچ‌وقت نمی‌شود فرار کرد!!؟