سهراب گفته بودی قایقی خواهم ساخت...
خواهم انداخت به آب..دور خواهم شد از این خاک غریب..
قایقت جا دارد؟من هم از اهالی این سرزمین دلگیرم...
می خواهم،بروم...دور شوم،از دیاری که اهالی اش..با بی مهری پیر شدند!
می خواهم بروم،نه از تو...
از دیاری که محبت را بلد نبودند....
اگر پارویی اضافه داری،بسپار به دستانم...
شاید راه دور شدن کمی راحت تر شود....
