خفقان

پر از حرف بود اما سکوت خفه‌اش کرده بود؛کلمات پشت دیواری از ترس و تردید صف کشیده بودند و هیچ‌کدام جرأت اولین قدم را نداشتند.صداها درونش راه می‌رفتند، به هم می‌خوردند،اما وقتی به لب می‌رسیدند، محو می‌شدند؛مثل بخاری که روی شیشه می‌نشیند و پیش از خوانده شدن، پاک می‌شود.اما هنوز امیدی لابه‌لای این خاموشی نفس می‌کشید؛امیدی خسته، اما زنده.شاید روزی کلمه‌ای شجاع پیدا شود،دست سکوت را کنار بزند و بگوید:تو حق داری حرف بزنی...

دلنوشته ها