زندگیم مانند آن برگ های آویزان بر درخت است که نمیداند روزی درخت آن را رها خواهد کرد و در انتها بر زیر پای انسان ها خورد خواهند شد و از بین خواهند رفت
اما این سرنوشتشان است؟یعنی اینقدر تلخ!
آیا این درخت است ک خودخواه است و ظالمانه برگ های خشک شده ک ملتمسانه ب آن چسبیده اند را رها میکند؟
اما اگر از من بپرسند میگویم شاید این درخت است ک بیشتر از برگ ها آسیب میبیند دیدن خشک شدن و سقوط کرد و در انتها لگد مال شدن معشوقش آنقدر ها هم آسان نیست
شاید فقط باید بپذیرند که این یک تقدیر است مانند یک دژاوو ی درد ناک ک هربار تکرار میشود و پایانی ندارد و در انتها هر بار برگ ها میمیرند ...