نویسنده ی این کتاب ، برای زنده نگه داشتن عشق و تاثیر آن در زندگی ، روحش را میان ناپلئون بناپارت و دزیره به عاریه گذاشته است ، او با تمام وجودش ، صفحه های تلخ و شیرین این رمان را درک کرده است ، دزیره دختری معمولی نیست ، مهم نیست در چه سن و سالی باشد ، قلب پاک و روح ساده ی باعظمتش را ، مثل تلالو ستاره های درخشان رود سن ، در هر زمان و مکانی ، حفظ می‌کند ، چرا که او انسان اصیلی است که می‌تواند به دیگران معنا ببخشد ، چیزی که ناپلئون در زندگی اش به آن نیاز داشت و تنها گمشده اش بود ، در دستان کسی بود که به او بسیار نزدیک اما در ظاهر دور بود ، حتی قلب هایشان ، من باور دارم هیچ پرده ای میان آنها نبود ، چرا که هیچ وقت برای یکدیگر شبیه دیگران نشدند ، خاص بودن برای من نیز نشان دلبستگی است .
احساس بی نظیری است که یک نفر تو را ببیند با چشم هایی زیبا و ستایش گر ، روحت را می سوزاند تا دوباره جوانه بزند و رشد کند . این معجزه ی عشق است که هزاران سال است ، در تمام روزگاران و دوران ها معبد گاه صوفیان و انسان هایی چند صد ساله بوده است ، آیا برای یک معناگرا با وجدانی تنها ، می شود سنی را تعیین کرد ؟
عشق آنها در تاریخ همانند نامشان ماندگار شد و این خواست نویسنده است تا بگوید حتی در میان باشکوه ترین تمدن ها عشقی به سادگی خانه ای روستایی می‌تواند پنهانی زندگی کند و قربانی شود ، خون این قربانی بر روی صورت تمام انسان های تاریخ می ریزد ، اما هیچ کس پا بر روی آن نمی گذارد زیرا خون عشق است ، مقدس تر از انسان .
هیچ کس از قلب های عریان و تپنده ی آن ها هنگام تماشای یکدیگر ، دیدن لبخند های هم و رقص های شبانه شان خبر ندارد ، شاید تنها لحظاتی که دنیا و امپراتوری و سیاست و همه ی سرگرمی های آن ، به هیچ نمی ارزد ، بر روی چمن های سبز میتوان خوشبخت تر از صندلی های طلایی امپراتوری بود ، حتی اگر پادشاه باشی باز برده عشقی . همه ی این عشق ها تنها سایه هایی از عشق الهی است که عطیه ی خداوند به ساکنان زمین هست هر چند که این عشق آلوده شده بود.
