ویرگول
ورودثبت نام
میم.سین
میم.سینشهید عبدالحمید دیالمه هستند. درس‌ خوانده رشته داروسازی و پیشه‌ور گفتن و شنیدن ونوشتن. چه می شود اگر در نیمه راه همین سرگذشت باشم؟
میم.سین
میم.سین
خواندن ۲ دقیقه·۸ روز پیش

یک لوح سپاس برای باران...

حوالی خیابان امام شرقی/ اهواز
حوالی خیابان امام شرقی/ اهواز

باران بهترین کارگردانی است که میشناسم ولی امان از ناداوری!

او سالهاست که سکانس های رمانتیک و ترسناک و گاهی تراژدی رمان ها و قصه ها و فیلم ها را کارگردانی می کند. اما هیچوقت نه سیمرغ گرفت نه نخل طلاییی نه اسکار و نه حتی یک لوح سپاس. خب این جشنواره ها را آدم ها می چرخانند شاید برای همین همیشه حقش را کارگردانان آدم خورده اند.

تا همین اواخر یعنی زمانه پدر پدر پدرم که اسمش را هم نمی دانم، آدمیان تصویر لطافت باران تازه را در برگ تر درختان یا  آوازخوانی پرندگان سرمست به تماشا می نشستند. اما وقتی دنیای پیرامون ما هم مثل دنیای فراسوی آبهای خزر با ساختمان های بلند و ارابه های آهنی محصور شد باران باید ابتکار می نمود و راه جدیدی برای اکران فیلم تکرای اش می‌یافت یا می ساخت.

این پدیده ساده جوی که سال های سال  از زمان  پدربزرگ پدربزرگ پدربزرگ جد پدری مان به یک شکل بوده می‌تواند به هر چیزی رنگ طراوت بزند و حتی آسفالت زمخت را به بازیگری بگیرد در نقش چمن و علفرازهای شبدر دوچین..

فی‌المثل در همین سکانس از کوچه پس کوچه های حوالی خیابان امام در شهر اهواز .

خیابانی باریک  که در هر دو سمت تا آن جا که چشم می اندازی سپر به سپر ماشین پارک شده. ساختمان های آجری  که نه در رنگ و نه در ارتفاع هیچ شباهتی به هم ندارند و هیچ زیبایی نمی سازند. نمای ساختمان ها مثل آسفالت کف خیابان ناهموار است. پراکنده  روی زمین  چاله وچوله می بینی و جا به جا روی دیوارها  یا کولر می بینی یا جای خالی اش را!  کابل های نامنظم برق و احتمالا تلفن که بی نظم از یک سو به سوی دیگر کشیده شده اند و اندک شانس زیبابودن زا از منظره  گرفته اند.  صحنه نه تنها برای چشمانت چشم نواز نیست که گوش هایت هم از صدای بوق و همهمه بازار پر است. تو یا اینجا در این خیابان کاری داری یا سریع می گذری تا به مقصدی برسی.

اما یک باران شبانه بلد است چه کند. حتی وقتی صحنه اجرایش ناهموار و ناموزون باشد. فردای شب بارانی هوای اهواز لطیف، آسمانش آبی و تزیین شده با توده های پنبه  سفید و خاکستری است. رد آب های جاری که یادآور جویبار های نازک و ظریف دشت هاست روی آسفالت سفت وسرد مانده و تمام چاله ها را حداقل در چشم بیننده صاف کرده است.

قبل هم از کنار این خیابان باریک می گذشتم ولی همیشه فقط نیم نگاهی و بعد به سرعت عبور می کردم تا از پیاده رو خیابان امام به سمت خانه مسیر را قدم زنان طی کنم. آن هم شلوغ است ولی پهن تر و بازاری هم دارد. این بار که به نبش این خیابان رسیدم چنان از صحنه نوی پاییزی خوشم آمد که هوس کردم از این راه به خانه بروم.

من پسر همان جد جد جد پدری هستم که از درختان خیس و بوی نم خاک لطافت باران را می چشید ولی من از دل کوچه های باریک و درهم مزه مزه می کنم.



 

باراناهوازخیابانآسمانطبیعت
۱
۰
میم.سین
میم.سین
شهید عبدالحمید دیالمه هستند. درس‌ خوانده رشته داروسازی و پیشه‌ور گفتن و شنیدن ونوشتن. چه می شود اگر در نیمه راه همین سرگذشت باشم؟
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید