ویرگول
ورودثبت نام
میم.سین
میم.سینشهید عبدالحمید دیالمه هستند. درس‌ خوانده رشته داروسازی و پیشه‌ور گفتن و شنیدن ونوشتن. چه می شود اگر در نیمه راه همین سرگذشت باشم؟
میم.سین
میم.سین
خواندن ۵ دقیقه·۲ ماه پیش

روز واقعه

عکس از خبرگزاری معاونت فرهنگی دانشجویی اهواز (مفدا)
عکس از خبرگزاری معاونت فرهنگی دانشجویی اهواز (مفدا)

چهار، شش یا هشت سال بعد آن روز فرا خواهد رسید. روزی که همه شما آن را زندگی می کنید مگر این که مرگ شما را نجات دهد. همه کارمندان و اساتید دانشگاه حاضرند شهادت دهند که آن روز در حال دویدن به سمت شماست؛ اگر باور نمی کنید می توانید از آن ها بپرسید. در آن روز عده ای رفعت پیدا می کنند و عده ای به پایین کشیده می شوند.

در آن روز زمین دانشگاه را زیر پای خود لغزان و دیوار های آن را در حال فرو ریختن خواهید یافت. سلف و دانشکده بر شما تنگ می شود؛ گویی دانشگاه جندی شاپور اهواز با این وسعت چندهکتاری دیگر برای شما جایی ندارد. واژه دانشجو که بعضا به عنوان شغل در فرم های افتتاح حساب و غیره می نوشتید رو به محو شدن می رود. جمله جادویی « دارم درس می خوانم» که باطل کننده تمام پرسش‌های دایی و عمه و اطرافیان بود کم کم اثر خود را از دست می دهد. کارت دانشجویی که مانند نشان میتی کومان همه را به سجده مقابل شما وامی داشت در حال نزدیک شدن به پایان اعتبار است. دنیای بیرون از دانشگاه شما را فراخوانده است. دوران دانشجویی‌تان به نفس نفس افتاده و دیگر تاب مقاومت مقابل او را ندارد. شما باید تنها به میدان بروید و با سختی ها پنجه در پنجه شوید. آیا آماده خواهید بود؟

روز فارغ التحصیلی؛ اسمش گمراهتان نکند به نظرم روز فارغ شدن از فراغت ها نام بهتری است. آن روز نه تنها نمره ها بلکه تمام اعمال چند سال کوتاه گذشته تجسم عینی پیدا می کنند وآن ها را خواهید دید. امروز یک گروه هستید و همه‌تان را جدیدالورود می نامند و مقدم همه‌تان گلباران است؛ ولی در آن روز به چندین گروه تقسیم خواهید شد و هر گروه جایگاه متفاوتی خواهد یافت.

من این سه توصیه را برای آن روز می نویسم؛ روزی که برای من در این یکسال مانده به پایان تحصیل در رشته داروسازی آرام آرام در حال طلوع است.

به مقصد نوشته‌شده روی بلیط‌تان نگاه کنید.

فرم انتخاب رشته ای که پر کرده‌اید شما را به این شهر و به این دانشگاه کشانده است. می دانید در آینده در چه محیطی کار خواهید کرد؟ از سقف حقوق‌تان راضی خواهید بود؟ از زیردست بودن بدتان نمی آید؟ ارزش و احترام شغل‌تان برایتان کفایت می کند؟ اینجا بعضی ها سال دوم یا سوم انصراف می دهند و دوباره تصمیم به شرکت در کنکور می گیرند. شما چطور؟ دلایل کافی برای ادامه راه یافته‌اید یا صرفا آمده‌اید دانشگاه را زیارت کنید. تا فرصت بیشتر از این از دست نرفته با سال بالایی ها و اساتید صحبت کنید و بفهمید قطاری که سوار شدید به سوی کدام مقصد زوزه می کشد.

نمره بالا زینت کارنامه است ولی تضمین آینده شغلی نیست.

جامعه به مهارت های شما نیاز دارد ولی اینجا معمولا به حفظیات شما نمره می دهند. نه این که همه واحدهای درسی بیهوده هستند بلکه کافی نیستند. از الان به بازار کار رشته خود گوشه چشمی داشته باشید که چه مهارت‌هایی از شما می خواهند. اگر در همین دوران دانشجویی هم بتوانید تا حدودی وارد محیط کار شوید که خیلی عالی است. تعدادی از مهارت ها در همه رشته ها ضروری هستند ولی در دانشگاه کسی آن را به شما نمی آموزد؛ مثلا مهارت ارتباط موثر.

تا حالا پابجی بازی کرده اید؟ اگر نابغه این بازی هم باشید ولی اتصالتان به شبکه ضعیف باشد با یک بازیکن تازه کار تفاوتی ندارید. مهارت ارتباط موثر همان قدرت اتصال به شبکه است. دانشگاه بهترین فرصت برای شماست که یک شبکه ارتباطی قوی از آدم های متفاوت بسازید.

مطالعه و یادگیری تحصیلی را بلدید ولی زندگی کردن را چطور؟

زندگی فقط تحصیل و جایگاه شغلی نیست. همسر خوب بودن، پدر خوب بودن، شهروند خوب بودن و ... نقش های دیگری هستند که باید آماده باشید به عهده بگیرید. این که اینجا هستید نشان میدهد خیلی خوب می توانید درس بخوانید ولی از سیاست و اقتصاد چقدر می فهمید؟ متوجه هستید در دنیای اطرافمان چه اتفاقاتی در حال رخ دادن است؟ بد را از بدتر و خوب را از خوب تر می توانید تشخیص دهید؟ در جریان هستید که سلاح های کشتارجمعی را نخبگان فارغ‌التحصیل ساخته اند! هیچ اشکال ندارد که یکی دو نمره از معدلتان کم شود ولی در عوض بعد از فارغ التحصیلی یک متخصص چشم و گوش بسته نباشید. چنین نوابغی معمولا در آینده بازیچه دست صاحبان قدرت و سرمایه می شوند نه خدمتگزار محرومین و مستضعفین!

شور و شوق ورود به دانشگاه این گفته ها را برایتان ملال آور می‌کند. تازه استقلال از خانواده و رهایی از کنکور زیر زبانتان مزه کرده و سرمست از بهار پذیرش در دانشگاه در آسمان رویاها بال گشوده‌اید. خامی و غرور جوانی هم مزید برعلت شده و دیدن حقیقت را برای شما سخت‌تر کرده است. اما بدانید و آگاه باشید که بهار تنها فصل سال نیست و پاییز و زمستان هم فرا می رسند.

لابه‌لای جیک جیک مستانه‌تان خود را آماده کنید و توشه بردارید تا در زمستان پیش‌رو انگشت حسرت به دهان نگیرید.

بر من وظیفه فقط رساندن پیام بود، افسوس که سال اولی ها نمی دانند و سال آخری ها نمی توانند. البته از فضل خدا هیچ‌گاه نباید ناامید شد که تنها کافران نومیدند.

***************************************

سال ۱۴۰۲ این متن رو برای شماره ویژه جدیدالورود ها نشریه یکی از تشکل های دانشجویی دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز نوشتم. تمام سعی من این بود که هشداردهنده و با هاله ای از ناامیدی و ابهام بنویسم. فکر می کردم و می کنم که یک نفر باید بین این همه خوشامدگویی و شور و اشتیاق کمی از ترس های آینده و مسیر سخت پیش رو صحبت کند.

البته این متن چاپ نشد. شاید متن های بهتری برای چاپ بود یا شایدی دیگر...

دانشگاهدانشجوکنکورفارغ‌التحصیلیدوران دانشجویی
۰
۰
میم.سین
میم.سین
شهید عبدالحمید دیالمه هستند. درس‌ خوانده رشته داروسازی و پیشه‌ور گفتن و شنیدن ونوشتن. چه می شود اگر در نیمه راه همین سرگذشت باشم؟
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید