در یک اتاق تاریک نشسته بودم،هیچ چیز تو اون سیاهی محض معلوم نبود.از دور نوری رو دیدم که باعث میشد نتونم مستقیم نگاهش کنم.رفتم به سمتش، هی نزدیک و نزدیک تر شدم که در یک آن خشکم زد.وارد دنیای جدیدی شدم، دنیای رنگارنگ، شبیه حالت عادی جهان خودمون نبود.زمین سبز رنگ طوری که چمن ها مثل موج دریا منو به سمت جلو حرکت میدادند،گلبرگ های گل هایش از جنس کارامل، ابر های آسمون به طعم پشمک و آب چشمه اش به رنگ نارنجی گویی هزاران پرتقال را آب کشیده باشند. از آسمان هم صدای چه چه پرستو ها به گوش میرسید.دنیای خیالی و جذابی بود و من حسابی غرق در آن و به دور از مشکلات شخصی، لذت میبردم.ناگهان تق تق صدای دری شنیده شد.چشمانم را به روی آن همه زیبایی با کیفیت بالا بستم و دوباره گشودم، دیدم مادرم جلوی چارچوب در با یک چلو گردن ایستاده و با تعجب به من زل زده و میگه هر چی صدات کردم جواب ندادی تصمیم گرفتم خودم غذاتو برات بیارم.من لبخندی به لب زدم و خوشحال از تجربه کوتاه رنگی و متوجه شدم که با گوشی های سامسونگ میشه از دنیای خیالی خودمون در خانه و در قرنطینه حسابی لذت ببریم.
#روایتگرباش