مینویسم از اضطرابهایی که روی کولم حمل میکنم
شاید با نوشتن سنگینی کمتری حس کنم
از دیروز که وضعیت اون مجموعه رو دیدم بد جوری ذهنم درگیر شده از این جهت که اگه یه جااااای بزرگ توی این شهر این قدر ضعیف داره پیش میره من چطور میتونم جایی کار کنم؟ و این یعنی باید به مسیر قبلیم چنگ بزنم؟ یا خودم بلند شم و تو همین شهر کاری راه بندازم که با رعایت اصول اولیه نسبت به بقیه متمایز شم؟
مداااااام یه چیزی توی ذهنم خنج میندازه و قیییییییییژ صدا میده که حالا چی؟ کارمندی کنم؟ وارد همین ساختار ضعیف شم و ذره ذره نابود شدن خودم رو ببینم، پاچه خواری مسیر فعلی رو بکنم که تکه طناب پوسیده متصل به استادم پاره نشه یا پاشم و مسیر بیزینس خودم رو بزنم؟
برای من مسیر بیزینس زدن خنده داره! چون تصمیم گرفته بودم واردش نشم در کنارش هیچ ایده ای برای شروع ندارم صرفا میدونم اگر اوضاع همین باشه باید بلند شدم و دست به چیزی بزنم از نشستن و نگاه کردن متنفرم از اینکه نقش قربانی بگیرم متنفرم و همه اینا اضطراب وجودیم رو بیشتر میکنه
یه چیزی هم منو میترسونه! سرزنشگر درونم!
سطح اضطرابم بالا میره صدای سرزنشگرم بلندتر میشه!خاک بر سرت کنن جواب فلانی رو اینطوری دادی، خاک تو سرت بی عرضه ت کنن فکر کردی اینجا جز پاچه خواری راهی هست که اینقدر منطقی مسئله رو میگی و... و یک عالمه خاک تو سرت کنن های دیگه...
و الان؟ مسیر صرفا انجام دهنده کار اذیتم میکنه! برای اینکه کوچک ترین عامل یا چالشی پیش نیاد من جز اجرای کار هییییج کاری نمیکنم اگر ببینم جایی خرابه یا ایراد داره هیچی نمیگم و رد میشم اگر ببینم جایی ایده ای دارم و میشه بهترش کرد، هیچی نمیگم و میگذرم چون نمیخوام دردسر درست بشه، کسی ناراحت بشه یا بهش بربخوره و این برای من با مرگ تدریجی فرقی نداره چون نمیتونم ربات باشم، صرفا چشم و گوش رو ببندم و مسیر رو جلو ببرم...
