یکی بود، یکی نبود...
میگن قدیما یه پادشاه با خدمتکارش توی بیابون گم میشن. بعد از کلی سرگردونی، به خونهی مرد فقیری میرسن که ازشون پذیرایی میکنه. اون مرد جز یه بز، هیچی نداشت. شیر همون بز رو میدوشه، میاره جلو پادشاه و میگه:
«من و پسرم جز این بز چیزی نداریم، اما خداروشکر از شیرش میخوریم و زندهایم.»
شب، پادشاه به خدمتکارش میگه سر بز رو ببر و بعد میرن. چند سال بعد دوباره از همون مسیر رد میشن، اما این بار خونهی اون مرد کلی بزرگ و شیک شده، با خدم و حشم. پادشاه میپرسه چی شده؟ مرد میگه:
«شبی که شما رفتین، یه نامسلمون اومد و بز ما رو کشت. ما هم از گرسنگی مجبور شدیم بریم دنبال کار... کارمون گرفت و شد اینی که میبینی!»
این چند روزه زیاد بهش فکر میکنم...
به اینکه کی باید سر بزِ خودم رو ببرم؟ تا کی باید ادامه بدم؟
چیزایی که یاد گرفتم رو اینجا مینویسم، شاید به درد تو هم بخوره❤️
✅بابک بادکوبه توی پادکست «طبقهی ۱۶» گفت: «هر وقت دیدی به چیزی چسبیدی و تو با اون یکی شدی، وقتشه سرش رو ببری!» این رو داشته باش، چون دقیقاً همینه.
✅من الان دارم کتاب «چابکی هیجانی» از انتشارات آریانا قلم رو هم میخونم.
«سوزان توی کتابش میگه: ما چیزی داریم به اسم سرسختی، یعنی شوق و پشتکار مداوم برای رسیدن به هدف، در مسیری طولانی، بدون توجه به پاداش یا تحسین دیگران.»
اما نکتهاش اینه: شوق باید تحت کنترل ما باشه. اگه بذاریم اون کنترل ما رو بگیره، میشه وسواس.
اگه شوقت طوری بشه که روی بقیهی بخشهای زندگیت سایه بندازه... وقتشه، سر بزت رو ببری🥸
اون دیگه شوق نیست، سرسختیِ منفییه😌
بذار برات از خودم بگم☝️
اگه نوشتههام رو دنبال کرده باشی، میدونی از کار قبلیم «طلاق کاری» گرفتم!
من روزی بیشتر از ۸ ساعت کار میکردم، تعطیلی نداشتم، حتی پشت در اتاق عمل هم کار کردم(((:
باور کن شبها کنار تختم دفتر میذاشتم، وسط خواب بیدار میشدم، ایدههایی که خواب میدیدم و جواب مسائلم رو مینوشتم تا صبح اجراشون کنم!
کارم برام ارزشمند بود. عاشقش بودم. شده بود بزِ قشنگم...
آره، سرسختی زیادی براش داشتم.
یه مثال دیگه: جنگ ویتنام.
رئیسجمهور آمریکا میدونست شکست خورده، خودش هم توی جلسات خصوصی اعتراف کرده بود.
اما عقبنشینی زشت بود. باید سرسخت میموند.
نتیجه؟ آدمهای بیشتری کشته شدن...
و مثال دردناکتر، سال ۲۰۱۵.
یه پسر ۲۱ ساله به اسم دیلان روف وارد یه کلیسا در آمریکا شد و ۹ نفر رو کشت.
بعد از دستگیری گفت که قبل از تیراندازی، وقتی کنار اون آدمها نشسته بود، از مهربونیشون دلش لرزیده بود... اما با خودش گفته بود باید ماموریتش رو تموم کنه! اونم به بز خودش چسبیده بود، تا آخرِ خط.
نمیخوام بگم من یا اون یا بقیه لجبازیم. نه.
وقتی وسط ماجرا هستی، فقط میخوای تمومش کنی، جمعش کنی.
اما باید خروج رو یاد بگیریم.
بفهمیم کی وقتشه بیرون بیایم.
تشخیص بدیم وقتی شوق و اشتیاق داره به ضرر ارزشهامون کار میکنه.
تو چی؟
تو هم یه «بز قشنگ» داری؟
اگه داری، برام بنویس.
میخوام بدونم این سرسختیها کجاها تو زندگی ما ریشه زدن... شاید وقتشه بعضیهاشون رو سر ببریم.