این روزها احوال‌پرسیِ ما به همین ختم شده.
یه لیست دارم. هر چند وقت یک‌بار از آدم‌های لیست آمار می‌گیرم که زنده باشن. جواب ندن، کل شهر رو بسیج می‌کنم پیداشون کنن؛ بعد بهشون فحش می‌دیم و خوشحال می‌شیم که زنده‌ان...
اما هی از خودم می‌پرسم: فرض کن دیگه نبود. می‌خوای چکار کنی؟
و نمی‌دونم.جوابی ندارم.کاری هم از دستم برنمیاد؛ میاد؟
برای همین، این روزها فقط نشسته‌م و نگاه می‌کنم...
سعیم رو می‌کنم زنده بمونم؛
کتاب بخونم، آموزش ببینم، ورزش کنم و تغذیه‌م رو رعایت کنم.
سعی می‌کنم با کسایی که دوستشون دارم ارتباط بگیرم
و تا جای ممکن مراقب سلامت جسم و روانم باشم.
کنارش، سوگواری هم می‌کنم...
خیلی وقته پذیرفتم یه روزی من هم، به‌خاطر یک خطای انسانی یا هر اسم دیگه‌ای، توی این مملکت می‌میرم.
تا اون روز، فقط صبر می‌کنم.
کنار همه‌ی این رفتن‌ها و نبودن‌ها، کنار همه‌ی این داغ‌ها و گریه‌ها، تسکینی که آرومم می‌کنه اینه که
ایران می‌مونه سر جاش.
چند هزار سال بوده و بعدِ من هم می‌مونه.
چند روز پیش به دوستم می‌گفتم:
اگه آیندگان این صفحات تاریخ رو درست نخونن و سر کلاس تاریخ بخوابن، حلالشون نمی‌کنم. جفتمون خندیدیم و گفتیم: «اگه آینده‌ای و نسلی بمونه!» اما نتونستیم بگیم: «اگه ایرانی هم بمونه!»
پارادوکس عجیبیه. وقتی ایرانی‌ای و نسلی نمونه، خاکِ خالی ارزش داره؟
نمی‌دونم.
فعلا بیاین هم‌دیگه رو بغل کنیم و برای چند هزار نفری که نیستن و آینده‌ای که هر روز تیره‌تر می‌شه، با هم زار بزنیم (:
