
روی میز،
خاک،
مجنون وار،
تو را بهانه می کند..
دخترِ لاغر اندام با پیراهنِ خاکستری برایم قهوه می آورد. _ بفرمایید؛ نوشِ جان!
نوشِ....
جان....
....چه جانی؟...
جانِ من کنارِ آرزو هایش پرواز می کند! در آغوشِ دیگری لبخند می زند!.. بی قراری هایش را؛ هوای وجود دیگری آرام می کند...
دیواره ی لیوان قهوه سفید مثل برف؛ اما داغ مثلِ بوسه های یواشکی..
تو شرم نداری؟!.
چه طور دلت می آیَد در افکار من پَرسه بزنی..
محو شو!..
از قهوه
از شب
از خیابان
از من!