
اگر ابر ها در هم طَنیده شد؛
دست هایت سرد و لب هایت خشک شد؛
هوای دلت را؛
به جست و جوی من هدیه کن!
تردید را به دور دست ها بسپار.
.
.
همیشه؛
رقصیدن ِلبخند با لب هایت را؛
ستایش خواهم کرد!..
.
.
اگر روزی؛
درِ خانه ی قلبت را؛
به روی کسی باز کردی؛
من؛
به ثانیه ای از نور؛
برای عطرِ تو؛
که در مَشامِ مجنونی رسیده؛
هزار بار به خاک رفته ام!
.
.
.
نمیتوانم بی آنکه چَشم هایت را بوسه بدهم؛
آغوشِ خواب را بِپَذیرم!
.
.
شب امد؛
باران بارید؛
چَشم های عاشقی گریست.
شب امد؛
و نگاهی به آیینه نشد.
شب امد؛
مست؛
هشیاری را؛
به فراموشی داد.
نفیسه خطیب پور_
فضای انزجار زده ی اینستاگرام roots.ofme@