
. . . .ریتم نبض شقیقه های خسته از تکرار. . . .
چه زَهری دارد..
پَرت در آغوشِ خواب..این رویای تاریک بیش از حدِ مجاز زیباست..
بادِ خفه از کوله بارِ آرزوها، لالایی نجوا میکند.." بخواب..آرامش..بخواب."
این انبوه از اندوهِ افکار، مرا وادار به سقوط میکند..
اما، من آنقدر شجاع نیستم. نمی توانم لبخندی بر لب داشته باشم وقتی می دانم مرگ با من همبستر میشود. نمی توانم بی آنکه کسی را در آغوش بگیرم، به فکر رفتن باشم.. من مردِ عمل نیستم..از کودکی نبودم. نمی خواهم در سکوت غرق شوم.. نمی خواهم برایم اشک بریزند. من گونه های خیس شده ی مادر را دوست ندارم!
مرگو زندگی واقعا موضوع پیچیده ایه. تو لحظه سخته بخوایم بگیم اما اگه منِ نوعی در حال موت باشم تنها چیزی که منو اروم میکنه بودن کنار ادمای مورد علاقه امه حتی اگه ازم متنفر باشن^^. خوشحال میشم اگه نظری داشتین برام بنویسین. چه در مورد متن چه در مورد عکسایی که میگیرم^^)