
امشب ماه نیامد.
غم دارم.
مثل تو.
و او.
نمی دانم.
چه شد.
شروع کجا بود.
آغاز چه رنگی داشت.
اگر میتوانستم آغاز باشم،
یک مهربانی شروع می کردم.
یک صادقانه.
یک آزادی ابدی.
اگر میتوانستم شتاب باشم،
به پرتگاه می رفتم.
به دره، به عمق.
اگر میتوانستم سکوت باشم،
به اتاقِ خالیِ ته راهرو می رفتم.
درِ اخر، سمت راست.
شاید اگر غلیظ بودم،
یک لیوان قهوه ی تلخ، پاسخ گوی من بود.
شاید هم یک مِهِ جاده ای در کوهستان.
میتوانستم آب باشم ، شور.
اشک شاید، اما بیشتر به باران می رفتم.
به ابر، به نور.
اگر میتوانستم لبخند باشم،
به عشق می رفتم.
به اوجِ لذت در نوجوانی.
به اولین بوسه.
اگر میتوانستم رنگین باشم،
کمانی می بودم.
در اوجِ آفتاب و خورشید بازی اش.
گَردانِ تمام آفتاب گردان ها می شدم.
گَردانِ لاله های واژگون.
ای روزگار ، ماه نیامد.
من میخواستم برایش بگویم.
از شعرِ امشب بگویم.
از می توانستم ها و رفتن ها.
از تولدی که گذشت.
زادروزِ نه چندان فرخنده ام.
و نمی دانم چه شد.
که جوانی ام سوخت.
و به فدا شدن فکر می کنم.
عمیق تر از همیشه، به رفتن فکر میکنم.
نه با قصد، بلکه با یقینِ خالص.
برای نسلِ کودکِ خردسال در یک آغوشِ امن، برای او جان می دادم، برای یک عمر عاشق شدن هایش.
اگر میتوانستم شعری از داستانمان می سرودم.
از شک و خون و اشک و زخم.
از پدر. مادر، دیدار های دور.
از خداحافظی و آغوش ها.
مراقب باش عزیزم، مراقب خودت باش.
من تمامِ آرزو ها و پیراهن های رنگی ات را در قلبم نگه می دارم. خاطره ها را در باد می اندازم تا این داستان به گوش همه رسیده باشد.
داستانِ غم زدگی شب هایمان در کنار یک امیدِ غلیظ.
یک شورِ شیرینِ شفاف.
مثل بازتاب نور در آینه.
نفیسه خطیب پور
@roots.ofme