
شاید اگر مادرم
ساعتِ چهار صبح
چَشم های پف کرده ام را بوسه دهد؛
اشکی نبود..
شاید اگر مادرم
ساعت چهار صبح را
کنارم میبود؛
دلم نورانی می شد..
.
.
شاید هم مادر مرا دیده..
شاید چشم هایم را هم بوسیده
و برایم لبخنده مادرانه زده..
شاید حتی پتو بر سرم کشیده و مرا هنگام خواب؛
تماشا کرده..
اما آن شاید ها و لبخند ها؛
آنقدر رویایی است که با منطق های من ناسازگاری دارد..
مگر انسان میتواند؛
دست های گرم مادر را به جان بگیرد و باز هم شب ها؛
آشفته حال و بغض آلود؛
وقتی که باران به مهمانیِ کوچه ها رسید؛
اشک بریزد..؟!
.
.
مادرم را دوست می دارم.
لبخند هایش را دوست می دارم.
دست هایش را.. صدایش را..
اما من هنوز ناراحتم؟!
.
.
نه انسان نمی تواند مادر کنارش باشدو بد باشد.
.
.
.
.
مادر..؟
پس من انسان نیستم..؟!
نفیسه خطیب پور_ فضای سمی اینستاگرام roots.ofme@