خیلی سخت گذشت.
همان چند دقیقه ی لعنتی را میگویم.
که با یک جمله اعتمادم را فوش کِش کردی.
..........
: بدون تو میمیرم!
_بمیر.
: حالا شاید مردم واقعا!
_منتظرم.
: به همین راحتی؟
_بله.
: اصلا به وجود تو نیازی ندارم!
_درسته.
: لیاقت نداری!
_لیاقت؟ معلومه! لیاقت غصه های زندگی رو ندارم.
لیاقت خنده دارم.
عشق دارم.
: من عاشقتم!!
_ تو یه حروم زاده ای عزیزم.
......
قهوه میان انگشتانم آرام لم داده بود.
هر ثانیه برایم بخار می‌شد.
با صدای ملایم خطاب به صاحب کافه گفتم:
_ ببخشید؛ قهوه زهرمار دارد؟
چشم هایش دو تا بود، دوتای دیگر هم قرض گرفت.
+ شرمنده متوجه منظورتان نمیشوم؟!
نباید هم بشوی..
زندگی همه جایش را برایم زهرمار پاچیده است.
قهوه طعمی ندارد.
حرارت فنجان حس کردنی نیست.
+ خانم؟ با شمام!
به چشم هایش نگاه کردم.
سالم.
زخم نخورده.
اشک نریخته.
+خانم!
_ آه ببخشید . بله زهرمار را میگویم؛ قهوه تلخ است؟
+ اها بله تلخ است.
یک لبخند ملیح نسارش کردم.
..
این همه خاطره را با قهوه به توالت می‌سپارم.
.
.
.
.
@roots.ofme نفیسه خطیب پور_ هنری مسموم
