ویرگول
ورودثبت نام
نفیسه خطیب پور
نفیسه خطیب پورI am talking to you to express my existence with words, maybe this is my liberation. پیج نقاشی هام: feelnafis@
نفیسه خطیب پور
نفیسه خطیب پور
خواندن ۱ دقیقه·۴ سال پیش

برای ۳ صبح در ایران.


نمی دانم چه شد که ساعتِ بیداری را، به نوشتن دادم.

همه چیز خاکستر.

با هر چنگ و دندانی که هست، به ادامه دادن مشغولم.

.

.

.

هر چقدر فاصله می گرفتم، باز هم درد بود.

مادر بزرگ به آن می گوید دردِ بی درمان.

دردِ بی درمانِ زندگی در ایران.

اگر میتوانستم ذره ای فراموشی از خدا بخواهم،

حتما میخواستم.

اما خدایی برای من وجود ندارد.

اما این بنده در بیابانِ جوانیِ مریض، گم شده است.

یا بهتر بگویم، مرا پرت کردن وسط بی آبی، تشنگی، عطش، عطش برای لبخند، برای ذوق.

چه کاری از من ساخته است برادر؟

خواهر جان، چگونه بی دغدغه موهایت را نوازش کنم ؟

به دوستانم نگاه کردم،

به آسمان،

به خیابان،

به پلیس،

همه چیز بوی مریضی داشت.

همه را باید شُست.

به من گفت: زندگی هایمان خیلی بی رنگ است نفیسه، ما طعمی از تفریح و سرگرمی خالصانه نچشیده ایم، نمی‌توانیم در خیابان دست ها را عاشقانه بگیریم، نمیتوانیم کاری کنیم.

ما حتی نمی‌توانیم به اختیار خودمان بمیریم.

به او گفتم: ساده است، سوخته ایم.

سرش را تکان داد، نه، ساده نیست، نباید عادت کرد! باید جنگید نفیسه ی عزیز، باید رفت برای تغییر.

_

قبول داشت که این قبر ها روزی برای ما خواهد بود و هیچ مردِ مردی نمیتواند قلبمان را تسکین دهد.

کسی خونِ خانه و جگرمان را بو نمی کشد.

ترسی نداشتم، حرف هایش عین حقیقت بود. نمیدانستم چه این مسیرِ فلاکت و خواسته های دور افتاده تا کجا جانمان را زنده به گور می کند، اما میدانستم تنها مسیر برای شدن و ادامه دادن، همین است.

برای آنکه حداقل یک بار عشق را در وسط میدان آزادی در آغوش بگیرم، باید ادامه دهم.

نفیسه خطیب پور

@roots.ofme

ایرانمهسا امینیزندگیدلنوشتهحال خوبتو با من تقسیم کن
۳۷
۱۵
نفیسه خطیب پور
نفیسه خطیب پور
I am talking to you to express my existence with words, maybe this is my liberation. پیج نقاشی هام: feelnafis@
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید