
هر چند کوتاه،
هر چند بی رمق،
ناشتای نوشتن بودم.
خیلی کوتاه و خلاصه بود اما میدانستم این زندگی،
آن شورِ لعنتی اش را ندارد.
در خیابان راه رفتم.
بلالِ داغ، کودک، نورِ شهر،
همه چیز بی جان تر از همیشه بود.
دیوارها از ساختمان های قدیمی ، صدای درد داشت.
ناله می کرد.
به من می گفت که این خون ریزی ها، نباید بهای آزادی باشد.. نباید حقیقت آن قدر کثیف باشد.
سینما لاله، کافه نادری، پیراشکیِ گوشتی.
مزه ها تلخ بود.
کامِ هر لبخندِ شهر، بی روح.
هر جانی که در پیاده رو قدم می زد، بی تضمین بود.
نمی توانستم باور کنم.
هنوز هم باور ندارم.
این نمی تواند جوانیِ من باشد.
این قتل ها، سریالی ترین کشتار های تاریخ است.
هر روز.
...
برادرم را در آغوش کشیدم.
خسته بود.
گربه در کنارِ نیمکت، مثل همیشه.
پیر ها در مهره های شطرنج غرق بودند.
سطل زباله در آتش سوخته بود اما زبانه میکشید که ای مردم، اگر میخواهید عشق بنوازید، باید تلاش کنید!
این بی وجود ها را از صحنه ی روزگار محو کنید.
...
قدم ها را آرام تر بر داشتم.
این شبِ بی ستاره،
تمامِ جهانِ من است.
و من تمامِ جهانم را ،
آزادانه میخواهم.
نفیسه خطیب پور.
@roots.ofme