چه اهمیتی داره ک این پست قراره ناراحت کننده باشه؟چه اهمیتی داره ک نباید از ناراحتیاام بگم؟
تو دنیای بیرون هیچ چیز نمیتونم بگم،پس اینجا مغز تحت فشارمو تخلیه میکنم
از تمام ناراحتیایی ک دارم
از اینکه چقدر عمیقا تنهام ،ن همدمی دارم،ن دوست واقعی و با شناخت،ن پدرمادرمو کنارم دارم،حتی موقعیتم اینقدر مزخرفه ک نمیتونم بی حوصله یا مریض باشم و باید بخاطرش جواب پس بدم و طلبکار پیدا میکنم!از تمام کسایی ک دروغین کنارم هستن بیزارم.
کسی رو ندارم ک از روی صداقت به فکرم باشه ،کسی رو ندارم ک از روی محبت باهام باشه،خسته شدم دیگه،از اینکه فشار زندگی اینقدر زیاد و من از زندگیم اینقدر عقبم ک تا صدسال آینده با هیچ برآوردی در آینده موفق بنطر نمیام
فشار کار داره حالمو بهم میزنه و باخودم میگم فقط یکماه دیگه باید تحمل کنم توپول لپ تاپ جور بشه .ولی بعد ازاون چی؟کدوم یکی از برنامه هام میخواد دوستت پیش بره؟از پس هیچکاری برنمی ام .باوجود دنیا تخیل و استعدادهایی ک داشتم هیچی برای ارائه ندارم،کسی رو ک دوستش داشتم ندارم،خانوادمو ندارم و نمیتونم این حالت زندگی رو تحمل کنم .
آدمی نیستم ک جرعت خود.کشی داشتته باشه،اما فکرش برگشته به سرم چون هیچکسو ندارمو هیچکار بزرگی نتونستم بکنم .بعد از سالها حس خوب داشتن ب خودم احساس بی ارزشی و طرد شدگی میکنم و ازهمه چی بدم میاد حتی آرزوها و اهدافم .از داروهام،از روتین اجباریم ،از زندگیم ،از خودم ازهمه.دوست داشتم برای زندگی تلاشمو کنمو صدمو بذارم،ولی من آدمش نبودم،و نیستم،هیچکدوم از کارام ارزشمند و هوشمندانه نبودن و از زندگی و همه چی عقبم .چراا زنده ام ؟
ه به سرم
