آخرین..!

نمیدونم که چی شد اینو نوشتم؟ نمیدونم چرا اصلا تو این سایت ثبت نام کردم؟ مطمئنا از سر بیکاری نبود؛ ولی یک حسی دارم‌که انگار چیزی رو مدتهاست که فراموش کردم...

این آخریش بود. مراسم تموم شد. زیر درخت شکوفه ها اسمی که باهم گذاشته بودیم بهشون نگاه می کردم.
یاد سالها پیش افتادیم همون موقع که ده سالمون بود با هم این زیر بازی میکردیم. بزرگتر شدیم چهارده سالمون بود که عهد کردیم تا اخر عمرمون دوست بمونیم و هر کدوم آرزوهامون رو گفتیم. آرزوم این بود طولانی ترین عمرو داشته باشم. همه لبخند زدن به شوخی گفتم تو مراسم ختم همتون شرکت میکنم. بزرگ شدیم هیجده نوزده سالمون بود که همه از اون روستا رفتیم، به عهدمون وفادار موندیم و هرسال زیر درخت شکوفه ها همدیگه رو میدیدیم و تا اخر بهترین دوستای هم موندیم. گذشت و من طولانی ترین عمرو پیدا کردم. این آخرین مراسم بود، هر پنچ تا رفتن و من رو تنها گذشتن. هر پنج تا زیر این درخت دفن شدن و من تا ابد هر سال باید برگردم زیر این درخت و به عهدم وفادار بمونم. کی میدونست آرزوم این همه درد و تنهایی رو به همراه داره؟
آوا صبا
۶مهر ۱۴۰۰
ساعت: یک و شش دقیقه

ممنون از اینکه این متنو خوندین??

منتظر نظراتتون هستم